Zero in the Universe

(1966 - Duitsland/Italië/Joegoslavië) regie: Gianfranco Parolini

James Bond is de mensheid een enorme verklaring schuldig. Zonder het success van Dr. No waren er hoogtwaarschijnlijk niet zoveel naäpers geweest. Want tussen 1964 - 1969 kwam de ene na de andere film-maatschappij met een (op Bond geïnspireerde film of film-serie), en werden we “verblijdt” met Men From U.N.C.L.E.’s, Matt Helm’s en Derek Flint’s. Vooral in Europe lusten de filmmakers (en ook het publiek) er koek van, met name in Italië maar ook in Duitsland werden dit soort spionage films aan de lopende band gemaakt.

Ook Kommissar X - Jagd auf Unbekannt is zo’n film, onderdeel van de Kommissar X serie. Een nogal typische euro-spionage film, boordevol sexy vrouwen en stoere agenten en prive-detective’s. Jo Walker (Tony Kendall) is een prive detective die wel raad weet met de vrouwtjes, en op vakantie is in een zonnig Zuid-Europees land. Zijn vriend, Captain Tom Rowland (Brad Harris) is daar ook, maar voor een heel andere reden. Rowland moet twee moorden op ex-gangsters zien op te lossen, en zonder dat Jo Walker het weet raakt hij daar in verstrikt. Samen komen ze erachter dat deze twee mannen onderdeel waren van een groep vrienden die op een afgelegen eiland een enorme hoeveelheid goud hadden verstopt. Een van de overgebleven vrienden is uit op het goud, en tergelijkertijd ook de toegang tot de wereld-economie, en het is aan Jo Walker en Tom Rowland om uit te vinden wie dat is!

Op zich een nogal simpel verhaal, maar voor de liefhebber van dit soort spionage films zitten er genoeg dingen in die het kijkplezier verhogen. Bijvoorbeeld; een leger van blonde vecht-machines in sexy pakjes, de vrouw onvriendelijke woordspellingen van Jo Walker en een handvol leuke wapens. Probleem is dat de kwaliteit van deze (en nog twee andere Kommissar X films) speelfilm op DVD zo slecht is dat het kijken ernaar een aardige beproeving is. Ikzelf ergerde me af en toe aan het beeld (niet widescreen maar fullscreen) en ook de kwaliteit daarvan (fletse kleuren en een veelvoud aan pixels), maar aan het einde was de film gewoon erg leuk.

Als de film een betere kwaliteit was had ik hem waarschijnlijk nog leuker gevonden, dus daarom een iets lager eindcijfer.

6

(1965 - Duitsland/Frankrijk) regie: Fritz Umgelter

Jerry Cotton moet samen met zijn partner, Phil Decker, erachter zien te komen wie er achter een serie roofmoorden zit. Hij besluit om undercover te gaan in de bende verantwoordelijk voor die moorden, om ze zo op heterdaad te betrappen.

Schüsse aus dem Geigenkasten is de tweede van 8 films gebaseerd op Duitse roman-serie Jerry Cotton, waarin de gelijknamige FBI agent te maken krijgt met gangster en andere criminelen. De hoofdrol was in alle 8 delen voor de Amerikaanse acteur George Nader. Dit was dan ook de rol waar hij voor de rest van zijn carriere aan vast zat.

De Jerry Cotton films zijn altijd mijn favoriete Duitse film-serie geweest, sinds de tijd dat ik mijn eerste Cotton zag op de Duitse televisie. Natuurlijk is het een stuk amateuristischer dan zijn Amerikaanse tegenhangers (de film is niet opgenomen in de US, maar gewoon op het Duitse platteland), maar dat is nu juist de charme van deze film. Zo zijn ook alle beelden van New York niet door de filmcrew geschoten maar regelrecht uit documentaires en andere films gehaald.

Is dit echt briljante Duitse genre-cinema? Natuurlijk niet, maar hij past perfect in het tijdsbeeld van de jaren 60, toen de FBI nog gewoon achter gangsters aangingen in plaats van terroristen. Voor mij persoonlijk is er niets lekkerder dan eens in de zoveel tijd een film als Schüsse te kijken onderuitgezakt op de bank. Heerlijk!

8

(1967 - Duitsland) regie: Alfred Vohrer

Zoals zoveel andere Duitse filmseries, zijn ook de “Edgar Wallace” films als aanvulling voor de destijds zeer populaire boekenreeks van dezelfde schrijver. Want naast Edgar Wallace had je ook reeksen van Jerry Cotton, Winnetou, en minder bekend Geesten-Jager John Sinclair. Van al deze boeken reeksen zijn films gemaakt, en van de Edgar Wallace boeken de meeste.

Der Hund von Blackwood Castle van krimi-specialist Alfred Vohrer is een van de vele delen die er sinds 1959, tot ongeveer 1971, zijn gemaakt. En zoals zoveel van deze E.W. films uit deze Duitse periode, er zijn namelijk ook Wallace films gemaakt in Italië (What Have They Done To Solange? (1972), Seven Blood Stained Orchids (1972) en A Doppia Faccia (1969) bijvoorbeeld), speelt dit deel zich ook af bij een kasteel dat aan een moeras ligt.

Een voor een vallen er doden, gebeten door een mysterieuze hond. Van wie is die hond? Wat heeft die hond te maken met een geheimzinnig kasteel? Hebben de doden iets met elkaar te maken? Alles lijkt erg rommelig bij elkaar gegooit, maar dat is maar uiterlijke schijn. Door de vele, aparte, gasten die een lokaal hotel bevolken heb je als kijker ook zo je verdenkingen. Maar geloof me dat je het einde van deze film nooit 100% kan zien aankomen.

Met de ietwat vreemde vorm van Duitse humor en krakkemikkige effecten is deze film niet voor iedereen geschikt. Maar voor liefhebbers van Duitse genrefilms, en de dampende stampende beatmuziek van beste Duitse filmcomponist Peter Thomas blijft hij toch boeien. Wat mij betreft, meer Edgar Wallace!

8

ps: In Duitsland zijn alle Edgar Wallace films in 10 dvd-boxen uitgebracht, en tevens een drietal boxsets van zijn minder bekende zoon Bryan Edgar Wallace!

(1968 - Duitsland) regie: Hans Albin

In de jaren 60 werden er in Duitsland verschillende b-films gemaakt in diverse genre’s. Van misdaad tot avonturen-films en van seks tot horror-films. Elk genre dat de interesse kon wekken van de heren producenten werdt aan de lopende band gemaakt. Voor dit soort films waren er niet genoeg “goede” Duitse acteurs, dus werden er enkele uit het buitenland (lees de Verenigde Staten) gehaald om daar die genre films tot een succes te maken.

George Nader was zo’n acteur, wiens bekendste Amerikaanse film de cultfilm Robot Monster (1953) was. In Duitsland kreeg hij vooral bekendheid als de FBI agent Jerry Cotton, die hij in 8 films speelde.

In Radhapura speelt Nader wederom de held, maar dit keer tegen zijn zin. Steve (Nader) heeft net van zijn dode vader enkele edelstenen geërft, wanneer een bende diamanten dieven ermee op de vlucht gaat. Er zit voor Steve niets anders op dan achter de dieven aan te gaan. Die blijken een diamantmijn te runnen, waar de “werknemers” behandelt worden als wilde dieren. Hij gaat daar vrijwillig werken om zo erachter te komen wie (en waar) de diamanten heeft.

Radhapura is een typische jaren 60 film, zoals er zoveel uit Duitsland kwamen. Geschoten op een exotische locatie (in dit geval India), een niets voorstellend plot en een enkele actie scene. Als dan ook nog blijkt dat de DVD van deze film eruit ziet als een ex-rental video, dan maakt het de kijkervaring niet echt prettig. Leuk om voor een keer gezien te hebben, maar ik kan er verder niets mee. Jammer!

3,5

Ik heb het de laatste tijd nogal druk gehad, maar het moest er hoe dan ook van komen. Een tweede filmmaand, en dit keer een aantal films van onze ooster-buren. Met een oscar voor beste buitenlandse film is de Duitse film weer hot, dus hoog tijd om me te focussen op Duitstalige films. Verwacht geen nieuwe films, maar enkele films uit de hoogtij dagen van de Duitse commercieele film (de jaren 60). Aankomend weekend komt de eerste film aan buurt, dus tot die tijd.. Tschüs!