Het is alweer twee weken geleden dat ik hier voor het laatst schreef, maar er zijn dan ook niet veek interessante films verschenen in de filmzalen en ook mijn brievenbus is niet overspoelt met DVDs waar ik per direct iets over moest vertellen. Vandaar dat ik hier maar eens probeer uit te leggen wat het voor mij, persoonlijk, betekent om een “filmgek” te zijn, want hoe komt iemand erbij om de ene na de andere film te willen verorberen?
Ooit, lang geleden, was ik een gewone jongen. Een jongen die liever op een pleintje tegen een bal trapte dan dat ik thuis achter de TV een film keek. Iemand die nauwelijks naar de bioscoop ging, mijn enige jeugd herinneringen wat betreft bioscoop bezoek waren de vertoningen van Ik Ben Joep Meloen (1981) en the Ewok Adventure (1984). Niet echt cinematografische hoogstandjes, dus! Nee, gaf mij maar een voetbal, wat vriendjes en ik had het wel naar mijn zin.
Ongeveer 17 jaar geleden is het gebeurt. Ik raakte langszaam aan “verslaafd” aan films. Hoe het precies begon weet ik niet, maar ik begon bij te houden wat ik keek (iets wat ik nog steeds doe). Ik keek werkelijk alles wat maar bewoog, iets wat ik van diverse mensen te horen kreeg, en het maakte me allemaal niks uit. Ik genoot! Toendertijd was ik vooral gek op Horror en Science-Fiction films, en het dankzij die voorliefde dat ik ook zwart-wit genre films ging kijken. Daardoor kwamen films van Roger Corman, Bert I. Gordon en Edward L. Cahn er bij mij wel in, en raakte ik ook in de ban van Solaris (1972) en Fahrenheit 451 (1966).
Maar ik keek dus ook dingen die gewoon bewogen. Films waar ik het liever niet over heb (denk aan de films die het vroegere RTL+ uitzond, of de films uit de begin periode van SBS). Ik keek, en kijk, naar zenders die de meeste mensen links laten liggen, omdat ze geen zin hebben in na-gesynchroniseerde films, of films die niet zijn ondertiteld in een taal die ze begrijpen. Vanwege films als les Creatures (1966) van Agnes Varda, Landru (1962) van Claude Chabrol en Italiaanse pulp films als Arrivano Joe e Margherito (1974) blijf ik films kijken op Duitse, Franse en sinds kort Italiaanse zenders. Gewoon om op de hoogte te blijven van wat er qua filmhistorie gemaakt is, en of dat de moeite waard is. Filmgek dus!