Masked and Anonymous (2003)
(2003 - USA / Groot-Brittanië) regie: Larry Charles
Mij kan je makkelijk blij maken, wat films betreft. Neem een script geschreven door een bekende folkzanger, geef hem de hoofdrol, vraag een buslading bekende namen en voilá. Ik heb interesse! Ik heb zo mijn portie pretentie-cinema gezien, waarvan de meeste (dat dan weer wel) behoorlijk rampzalig waren.
In een behoorlijk vaag verhaal over een zanger (Bob Dylan), die uit een gevangenis wordt gehaald om een benefiet optreden te geven, wordt geprobeert om sociaal bewuste onderwerpen op de kijker te bombarderen (kinderarbeid, slavernij, revolutie, etc.) Maar verder dan wat gelul in de ruimte komt het niet.
Dat Dylan een zanger met het hart op de juiste plek is, mag duidelijk zijn, maar hij vertilt zich hier lelijk. Als zelfs zijn eigen nummers die gebruikt worden niet de vonk kunnen overbrengen, dan is er echt wat mis met deze film. Erger nog, als je tijdens de film meer plezier hebt met het herkenen van acteurs dan met het volgen van het verhaal, dan valt dit zonder twijfel in het hokje “prut-film”. Dat is het dan ook.
2
ps: Ik heb Dylan (in the movies) niet opgegeven, want ik ben heel nieuwsgierig naar de enige film die hij zelf regiseerde, Renaldo and Clara.