Zero in the Universe

(2003 - USA / Groot-Brittanië) regie: Larry Charles

Mij kan je makkelijk blij maken, wat films betreft. Neem een script geschreven door een bekende folkzanger, geef hem de hoofdrol, vraag een buslading bekende namen en voilá. Ik heb interesse! Ik heb zo mijn portie pretentie-cinema gezien, waarvan de meeste (dat dan weer wel) behoorlijk rampzalig waren.

In een behoorlijk vaag verhaal over een zanger (Bob Dylan), die uit een gevangenis wordt gehaald om een benefiet optreden te geven, wordt geprobeert om sociaal bewuste onderwerpen op de kijker te bombarderen (kinderarbeid, slavernij, revolutie, etc.) Maar verder dan wat gelul in de ruimte komt het niet.

Dat Dylan een zanger met het hart op de juiste plek is, mag duidelijk zijn, maar hij vertilt zich hier lelijk. Als zelfs zijn eigen nummers die gebruikt worden niet de vonk kunnen overbrengen, dan is er echt wat mis met deze film. Erger nog, als je tijdens de film meer plezier hebt met het herkenen van acteurs dan met het volgen van het verhaal, dan valt dit zonder twijfel in het hokje “prut-film”. Dat is het dan ook.

2

ps: Ik heb Dylan (in the movies) niet opgegeven, want ik ben heel nieuwsgierig naar de enige film die hij zelf regiseerde, Renaldo and Clara.

(1961 - USA) regie: Buzz Kulik

De jeugd van tegenwoordig, schorum is het! Alles waar ze aan denken is feesten en seks. En wie draait op voor de rotzooi die dit veroorzaakt? William Shatner, natuurlijk! Want hij is de leraar die zijn leerlingen aanspoort om vragen te stellen over de problemen die de jeugd heeft. En natuurlijk vraagt die verdomde jeugd dingen over seks en seksualiteit, waardoor hun ouders willen dat William Shatner wordt ontslagen.

In 1961 was dit een schokkend onderwerp, want seksuele voorlichting zei meer over bloemetjes en bijtjes dan over hoe je met gevoelens moet omgaan. Maar schokkend is dit nu allerminst, eerder ouderwets en ongeloofwaardig. Ook niet nadat Shatner’s scholieren een demonstratie houden om hem weer terug te krijgen op hun school. Jaja, de jongeren gaan de straten op en vechten voor hun rechten!

Met goed geschoten scene’s, goed acteerwerk van William Shatner en een heerlijke jazz soundtrack alleen komt The Explosive Generation een aardig eind, maar hij verzand in het tonen van een slecht beeld van jongeren in het begin van de jaren 60. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat de jeugd toendertijd zo zoet was.

Niet echt te vergelijken met de rebelse studenten uit 1968, is The Explosive Generation toch vermakelijk kijkvoer! Voor de liefhebbers van Juvenile Delinquents films!

6

ps: Na een stilte van dik een maand keer ik terug met een recensie van een film die dezelfde naam heeft als mijn (al enige tijd bestaande) film poster blog, The Explosive Generation!