Zero in the Universe

(2007 - België) regie: Koen Mortier

Met de kracht van een baksteen tegen een schedel, slaat de debuterende regiseur Koen Mortier om zich heen. Seks, drugs, geweld en muziek, heel veel muziek, zijn de ingredienten van Ex Drummer, de eerste verfilming van een boek van het Belgische enfant-terrible Herman Brusselmans.

Schrijver Dries van Hegen wordt door drie gasten gevraagt om in hun band (The Feminists) te drummen. Alledrie hebben ze een handicap, en dus moet de schrijver ook een handicap hebben. Gelukkig voor hen heeft Dries die. Hij kan namelijk niet drummen. Maar behalve een handicap zijn de bandleden ook nog eens outcasts, verslaafden en geweldadig. De zanger is een slissende vrouwenverkrachter, de bassist heeft een stijfe arm van het mastruberen en de gitarist is doof.

Met een visuele stijl, die in de buurt komt van Trainspotting, overtuigt Mortier. Achterstevoren, ondersteboven, werkelijk elke cinematografische truk wordt uit de grote hoed getoverd, en dit alles in een groezellige sfeer van junkies en alcohol. Smerig is een te makkelijk woord, het is de smerigheid voorbij.

Na het overweldigende Any Way the Wind Blows is dit de tweede Vlaamse film die overtuigt. Mischien dat dit een voorbode is van een nieuwe Vlaamse filmgolf. Laten we het hopen, want de Nederlands/Vlaamstallige filmcultuur kan wel een trap in de kloten gebruiken!

8,5

(1952 - Italië) regie: Carlo Lizzani en Massimo Mida

Italië, 1952. Het Neo-realisme tijdperk loopt ten einde, en de regiseurs proberen andere richtingen, mengen sociale drama’s met andere genre’s of slaan gewoon andere richtingen in. Ai Margini Della Metropoli is een mengsel van sociaal drama en een misdaad / rechtsbank film.

Mario (Michel Jourdan) wordt verdacht van moord, en alleen zijn vriendin Gina (Giulietta Masina) gelooft in zijn onschuld. Dat andere hem niet geloven is op zich niet vreemd, want Mario vertelt leugen na leugen en probeert zelfs te ontsnappen. Gina weet een advocaat (Massimo Girotti)te strikken om de zaak op zich te nemen, die daarbij achter de waarheid komt.

Na een spannend begin (een achtervolging door donkere stegen) verandert de film in een mooi geschoten drama met prachtrollen voor Giulietta Masina en Massimo Girotti, om te eindigen in een goed stukje rechtsdrama.

Met een mengeling van Neo-realisme en een standaard misdaad verhaal heeft regiseur Lizzani een spannende, emotionele film gemaakt. Nu nog een DVD release!

7,5

(1969 - Soviet Unie) regie: Aleksandr Rou

Een tijd geleden besprak ik een Oost-Europeese sprookjesfilm (hier), en noemde ik de naam van de Russische sprookjes-koning Aleksandr Rou. Ik had maar een tweetal van zijn films gezien en was daar zwaar onder de indruk van. Films die als een psychedische fragmentatie-bom inslaan, en een grote indruk achterlaten. Varvara-Krase, Dlinnaya Kosa (Barbara the Fair with the Silken Hair) is de laatste film die Rou maakte in de jaren 60, en wederom zit hij vol met absurde humor en bizarre vondsten.

Een Tsaar, die geen enkel bezit over het hoofd heeft gezien, wordt door de in en in gemene Chudo-Yudo (een watergeest) bedreigt en hij mag pas gaan als hij het enige wat hij nog niet geteld heeft afgeeft. Eenmaal thuis krijgt de Tsaar te horen dat zijn vrouw is bevallen van een zoon. Om te voor komen dat zijn zoon door Chudo-Yudo wordt meegenomen wisselt hij zijn echte zoon om met een andere baby. Na enkele jaren is Chudo-Yudo op zoek naar een echtgenoot voor zijn prachtige dochter, en eist hij van de Tsaar diens zoon. De Tsaar geeft met alle plezier zijn “zoon” weg, maar daar wil de echte zoon niets van weten en gaat naar de onderwater wereld van Chudo-Yudo om de Tsaar zijn “zoon” te redden.

Varvara-Krase, Dlinnaya Kosa zit vol met absurditeiten; pratende dieren, bizarre liedjes en dansjes en de meest apparte figuren, maar hij haalt het net niet bij Rou’s meesterwerken (Through Fire, Water and… Brass Pipes en Kingdom of Crooked Mirrors). Wonderlijke Russische cinema voor de avontuurlijke cinefiel!

8

(1967 - USA) regie: Buzz Kulik

Vraag iedere willekeurige filmgek om één misdaad thriller te noemen uit de jaren 60, en de kans is groot dat de volgende titels voorkomen; Bullitt (1968), Point Blank (1967) of Coogan’s Bluff (1968). Een ontbrekende titel is Warning Shot, een serieuze poging in dit genre.

David Jansen (bekend van de Fugitive serie) speelt Tom Valens, een L.A.P.D. agent die, samen met zijn partner uitkijk houdt bij een woningcomplex. Ze zijn daar omdat de stad geteisterd wordt door een “psycho killer”, en hoogstwaarschijnlijk zal zijn volgende slachtoffer hier vallen. Als er plotseling een verdacht persoon een woning uitloopt, probeert Tom hem te stoppen. En als deze persoon dan ook nog een pistool trekt, zit er niets anders op dan hem neer te schieten.

Probleem is dat het wapen dat getroken werd opeens is verdwenen, en dat de neergeschoten man een doktor is die door de hele gemeenschap op handen gedragen werd. Met het publieke vonnis (“SCHULDIG”) al bekend, is het aan Tom om te bewijzen dat er wel degelijk een pistool was, en dat de goede doktor niet hellemaal zuiver was.

Warning Shot is een zeer vermakelijke b-thriller die zich zelf heel serieus neemt, met David Jansen als duidelijk voorbeeld. Die man toont werkelijk geen greintje emotie, of humor, maar vreemd genoeg werkt dit. Ook zit er een leuke suporting cast in deze film (een jonge Joan Collins, en een erg goede George Grizzard), en bevat de film genoeg hipheid om voor de doorgewinterde 60s fan aangenaam kijkvoer te zijn. Oh, en de muziek van Jerry Goldsmith is ook niet verkeerd!

7,5