Zero in the Universe

Ok, ok.. Ik weet wat ik begin deze maand schreef, om me meer te richten op films die nog niet op DVD zijn uitgebracht, maar ik heb dus de afgelopen week alleen maar films op DVD gekeken.. Hier dus een samenvating van wat ik deze week heb bekeken!

Clerks 2 (2006 USA) regie: Kevin Smith

Na 12 jaar vond regiseur Kevin Smith het hoog tijd om zijn debuutfilm (Clerks.) een vervolg te geven. Of dit nu kwam door het floppen van zijn vorige film, Jersey Girl, of omdat hij weer iets kleinschaligs wilde doen, weet ik niet (zelfs niet na het kijken van de making of die op de Britse 2-disc versie staat), maar één ding is zeker Clerks 2 is meer dan dat ik verwacht / gehoopt had. Met een mengeling van keiharde humor, spitse dialogen en een dosis emotie weet Smith weer te overtuigen. En nu niet meer de wondere wereld van View Askew verlaten, mr. Smith. 8

La Commare Secca (1962 - Italië) regie: Bernardo Bertolucci

Met La Commare Secca maakte Bernardo Bertolucci een debuut dat, mede dankzij het script van Pier Paulo Pasolini, als schokerend kan worden gezien. Een groep mannen, die allemaal ten tijde van een moord op een prostituee in een park waren, wordt door de politie ondervraagt. Allemaal weten ze van niets en hebben ze niets verkeerds gedaaan. Hun getuigenissen worden ondersteunt door flashbacks, zodat jij als kijker mee kan denken wie nu de moordenaar is. Lijkt enigzins op het Britse The Boys, ook uit 1962, van Sidney J. Furie, maar is zeker niet zo sterk. Goed debuut, maar had wel iets uitdagender gekunt. 7

Spione (1928 - Duitsland) regie: Fritz Lang

Achteraf viel die reuze mee. Een twee en half uur durend spionage verhaal dat zich af speelt tijdens een politieke situatie die ik helemaal niet kende, maar die ook een puur cartoon gevoel geeft. Het heeft lang geduurt, maar ik begin de “stomme” filmperiode steeds meer te waarderen, want als ik na het zien van Spione niet echt het gevoel had dat hij zo lang duurde dan heb ik me zonder meer vermaakt. Top! 8

(1963 - Frankrijk/Duitsland/Italië) regie: Claude Autant-Lara

Walter Saccard is een architect die ongelukkig getrouwd is en van zijn vrouw af wil. Na enkele ruzie’s komt Saccard erachter dat niet zo lang daarvoor ene Melchior Kimmel zijn vrouw verloor en Saccard denk dat Kimmel de moordenaar is. Hij wil graag zijn vrouw op dezelfde manier van het leven beroven, en volgt zijn vrouw. Eenmaal bij een plek aangekomen waar hij haar kan vermoorden is ze spoorloos verdwenen, om iets later te worden gevonden. Dood! De politie verdenkt Saccard en komt erachter dat hij beïnvloed is door de moord op mevr. Kimmel. De nu opgejaagde Kimmel wil van Saccard afkomen, en beschuldigt hem van moord.

Een onbekende film van een “nog” niet erg bekende regisseur. Deze, met noir-achtig camerawerk geschoten, film is een typische jaren 60 thriller. Gebasseerd op het boek The Blunderer van Patricia Highsmith en uitgebracht na het succes van Plein Soleil (wat een bewerking is van Highsmith’s The Talented Mr. Ripley) laat Le Meurtrier een nogal standaard-film zien. Voorspelbaar en af en toe wel erg gemakkelijk.

Mooi gefilmde, maar ietwat voorspelbaare thriller met een glansrol van Gert Fröbe als Melchior Kimmel. Geregiseerd door Autant-Lara op een Hitchcockiaanse manier, maar niet zo goed als de meester zelf. Maar wel prachtige beelden.

6,5

(1963 - Frankrijk/Italië) regie: Claude Chabrol

Serie-moordenaars zijn altijd een bron van inspritatie geweest voor filmmakers, vooral moordenaars die ook nog echt hebben bestaan. Natuurlijk is Jack the Ripper de bekendste, maar voor de Franse is dat Henri-Desiré Landru (ook bekend als Blauwbaard). Deze Landru vermoorde in de periode 1918 tot 1921 honderden, vooral rijke vrouwen.

Claude Chabrol, één van de grondleggers van de Franse Nouvelle Vague, nam dit gegeven als basis voor zijn biografische film, wat achteraf gezien kan worden als de blauwdruk van zijn (door Hitchcock beïnvloede) thrillers.

Charles Denner speelt Landru, een getrouwde man die een handel in antiek runt. Het wordt voor hem steeds moeilijker om voor zijn vrouw en vier kinderen te zorgen, totdat hij besluit om een advertentie te plaatsen in een krant waarin hij op zoek is naar een vrouw. Niet zomaar een vrouw, maar vooral rijke weduwen. Onder diverse andere namen flirt hij met die vrouwen en nadat hij met ze “trouwt” vermoordt hij ze. Dit gaat goed totdat een zus van een van de slachtoffers hem herkent en de politie waarschuwt.

Landru is een heel statische en theatrale film, die zeer beïnvloed is door de “stomme” films uit de jaren 10 en 20, maar die ook af en toe het unieke van de Nouvelle Vague laat zien. Erg kleurrijk, goed geacteerd en (ondanks dat je kan raden hoe het afloopt) spannend.

8

De laatste tijd heb ik zitten denken wat ik wil gaan doen met dit filmblog. Zo doorgaan als nu of het toch anders aanpakken. Ik heb voor dat laatste gekozen, en wil me nu niet meer helemaal richten op films die al op DVD zijn, maar meer de films bekijken / bespreken die nog niet (of zeer slecht) op DVD te verkrijgen zijn. Natuurlijk komen af en toe ook gewoon films voorbij die je gewoon kan vinden in de betere DVD winkel, maar het leek me leuker om films te kunnen bespreken die nog niet zo bekend zijn. Verwacht daarom een reeks unieke films te beginnen met de Claude Chabrol film Landru.

(1968 - Tsjechoslowakije) regie: Borivoj Zeman

Als er één genre is waar ik niet zo thuis in ben, dan is dat de sprookjesfilm. De meeste verfilmingen van sprookjes ontstijgen het niveau van een schoolmusical nauwelijks, maar soms ontdek je juweeltjes.

Sílene Smutná Princezna (A Very Sad Princess) is zo’n film. Geregiseerd door Borivoj Zeman en boordevol psychedelische kostuums en decors, en bizarre surrealistische humor. In stijl doet hij niet onder voor de films van de Russische sprookjes-koning Aleksandr Rou (o.a. Jack Frost en The Kingdom Of Crooked Mirrors).

Als twee koningen besluiten dat hun zoon en dochter met elkaar moeten trouwen, doet de zoon er alles aan om er onder uit te komen. Hij sluipt het kasteel binnen en ontmoet daar een jonge vrouw (die later de prinses blijkt te zijn) en die twee worden verliefd. De prinses weet nog niet dat de jonge man een prins is, dus besluit zij dat degene die haar aan het lachen kan maken met haar mag trouwen (natuurlijk moet de prins winnen).

Sílene Smutná Princezna is visueel echt prachtig (enorme muurschilderingen en vreemde kleding), maar ondanks dat blijft de film niet echt hangen, wat waarschijnlijk komt door het simpele verhaaltje. Zeker de moeite waard om te zien, en ik blijf sprookjesfilms uit Oost-Europa volgen. Je weet nooit wat voor pareltjes er tussen zitten!

6,5