Zero in the Universe

(1952 - USA) regie: Arnold Laven

Noirs zijn er in alle soorten en maten. Van de detective-noirs tot de femme fatale-noirs, en van de heist-noirs tot de onderzoeks-noirs. Without Warning valt in die laatste categorie, en is daar een geslaagd voorbeeld van.

De L.A.P.D. krijgt te maken met een serie-moordenaar die het op blondines heeft voorzien, en ze moeten deze killer stoppen voordat er meer doden vallen. Ondertussen zien we hoe de moordenaar in contact probeert te komen met zijn volgende slachtoffers. Naar mate hij dichter bij zijn doel komt, lukt het de L.A.P.D. om dichter bij de oplossing te komen.

Een “verloren” noir die dankzij Dark Sky een simpele, maar goede, release kreeg. Spannend en geloofwaardig, met goed acteerwerk van de onbekende acteurs. Wat mij betreft mag Dark Sky meer van dit soort “verloren” noirs uitbrengen.

7

(1968 - Groot Brittannië) regie: Joseph Losey

Soms besluit je een film te kijken omdat je er goede dingen over hebt gehoord. En soms omdat je een bepaalde acteur of regiseur waardeert. Secret Ceremony valt in die laatste categorie. Joseph Losey had al een naam gemaakt met de anti-oorlogsklasieker The Boy With Green Hair (1948) en de cultfilm Modesty Blaise (1966) toen hij dit psychologische drama maakte.

Een onstabiel meisje, Cenci (Mia Farrow), denkt in een oudere prostituee, Leonora (Elizabeth Taylor), haar overleden moeder te zien. Leonora maakt van de gelegenheid gebruik om de dood van haar dochterje te verwerken, en om mischien wat spullen uit Cenci’s huis mee te kunnen nemen. Alles lijkt goed totdat Cenci’s stiefvader (Robert Mitchum, met een vreselijke Chriet Titulaer baard) roet in het eten gooit, terwijl hij zijn incestueuze gevoelens op Cenci botviert.

In alles is Secret Ceremony pretentieus. Het verhaal, het acteerwerk en de regie, het lijkt wel of alles zo over de top mogelijk en “schokerend” moet zijn, dat het lachwekend wordt. Ook komt het vandaag de dag oubolig over, zoals de acteurs de dialogen brengen.

Nee, helaas. Met Secret Ceremony heeft Joseph Losey me niet blij gemaakt, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel en blijf hem in de gaten houden.

4,5

Het is alweer twee weken geleden dat ik hier voor het laatst schreef, maar er zijn dan ook niet veek interessante films verschenen in de filmzalen en ook mijn brievenbus is niet overspoelt met DVDs waar ik per direct iets over moest vertellen. Vandaar dat ik hier maar eens probeer uit te leggen wat het voor mij, persoonlijk, betekent om een “filmgek” te zijn, want hoe komt iemand erbij om de ene na de andere film te willen verorberen?

Ooit, lang geleden, was ik een gewone jongen. Een jongen die liever op een pleintje tegen een bal trapte dan dat ik thuis achter de TV een film keek. Iemand die nauwelijks naar de bioscoop ging, mijn enige jeugd herinneringen wat betreft bioscoop bezoek waren de vertoningen van Ik Ben Joep Meloen (1981) en the Ewok Adventure (1984). Niet echt cinematografische hoogstandjes, dus! Nee, gaf mij maar een voetbal, wat vriendjes en ik had het wel naar mijn zin.

Ongeveer 17 jaar geleden is het gebeurt. Ik raakte langszaam aan “verslaafd” aan films. Hoe het precies begon weet ik niet, maar ik begon bij te houden wat ik keek (iets wat ik nog steeds doe). Ik keek werkelijk alles wat maar bewoog, iets wat ik van diverse mensen te horen kreeg, en het maakte me allemaal niks uit. Ik genoot! Toendertijd was ik vooral gek op Horror en Science-Fiction films, en het dankzij die voorliefde dat ik ook zwart-wit genre films ging kijken. Daardoor kwamen films van Roger Corman, Bert I. Gordon en Edward L. Cahn er bij mij wel in, en raakte ik ook in de ban van Solaris (1972) en Fahrenheit 451 (1966).

Maar ik keek dus ook dingen die gewoon bewogen. Films waar ik het liever niet over heb (denk aan de films die het vroegere RTL+ uitzond, of de films uit de begin periode van SBS). Ik keek, en kijk, naar zenders die de meeste mensen links laten liggen, omdat ze geen zin hebben in na-gesynchroniseerde films, of films die niet zijn ondertiteld in een taal die ze begrijpen. Vanwege films als les Creatures (1966) van Agnes Varda, Landru (1962) van Claude Chabrol en Italiaanse pulp films als Arrivano Joe e Margherito (1974) blijf ik films kijken op Duitse, Franse en sinds kort Italiaanse zenders. Gewoon om op de hoogte te blijven van wat er qua filmhistorie gemaakt is, en of dat de moeite waard is. Filmgek dus!

2006 was een goed filmjaar, met mooie films van goede regiseurs. Jammer genoeg heb ik niet alle films kunnen zien die ik graag had willen zien, maar die krijgen wel een herkansing op DVD.

De beste films van 2006.

01. The Wayward Cloud (2005 - Taiwan, regie: Tsai Ming-Liang)

02. Babel (2006 - USA/Mexico, regie: Alejandro González Iñárritu)

03. Marie Antoinette (2006 - USA, regie: Sofia Coppola)

04. Sympathy For Lady Vengeance (2005 Zuid-Korea, regie: Park Chan-Wook)

05. Perfume: The Story Of A Murderer (2006 - Duitsland/Frankrijk/Spanje, regie: Tom Tykwer)

06. les Amants Réguliers (2005 - Frankrijk, regie: Philippe Garrel)

07. Jarhead (2005 - USA, regie: Sam Mendes)

08. 13 (Tzameti) (2005 - Frankrijk/Georgië, regie: Géla Babluani)

09. Three Times (2005 - Taiwan/Frankrijk, regie: Hou Hsiao-Hsien)

10. the Departed (2006 - USA, regie: Martin Scorsese)

De films die ik gemist heb, maar zeker nog wil zien; the Black Dahlia, Brick, Bubble, Children of Men, Clerks 2, Good Night, and Good Luck, the Science of Sleep en Tideland.

Ook op DVD verschenen prachtige films in prachtige uitgaven. Hier (in willekeurige volgorde) de 5 beste DVDs.

De beste DVDs van 2006.

Double Idemnity (Universal, USA): Special Edition met naast een gerestaureerde versie van deze Noir klasieker ook een versie van de TV-film uit 1973.

Paris Nous Appartient (BFI, England): Eindelijk een goede versie van deze vroege Nouvelle Vague klasieker.

Shoeshine (MOC, England): Waarschijnlijk dé ontdekking van het jaar voor mij, mijn (hernieuwde) kennismaking met het Italiaanse Neo-Realisme.

Film Noir Classic Collection volume 3 (Warner, USA): Niet zo goed als de eerste twee delen (vanwege de minder “belangrijke” titels), maar nog steeds essentieel.

Kwaidan (MOC, England): De langste versie van het DVD label (op dit moment).

Naast films in de bios en op DVD, zijn er ook nog ontdekkingen geweest die ik voor het eerst mocht zien (voornamelijk op de TV). Hier een opsomming van wat mij het meest opviel, qua film, op de buis!

De beste films op TV in 2006.

l’Affaire D’Une Nuit (1960 - Frankrijk, regie: Henri Verneuil), the Big Shot (1942 - USA, regie: Lewis Seiler), a Bullet for Joey (1955 - USA, regie: Lewis Allen), Ciao! Manhattan (1972 - USA, regie: John Palmer & David Weisman), Down Three Dark Streets (1954 - USA, regie: Arnold Laven), Five Steps To Danger (1956 - USA, regie: Henry S. Kesler), Gilda (1946 - USA, regie: Charles Vidor), the Girl In Black Stockings (1957 - USA, regie: Howard W. Koch), He Ran All The Way (1951 - USA, regie: John Berry), In Cold Blood (1967 - USA, regie: Richard Brooks), les Liaisons Dangereuses (1959 - Frankrijk/Italië, regie: Roger Vadim), Pork Chop Hill (1959 - USA, regie: Lewis Milestone), the Spy With My Face (1964 - USA, regie: John Newland), the Tattooed Stranger (1950 - USA, regie: Edward Montague) en Witness To Murder (1954 - USA, regie: Roy Rowland).