Zero in the Universe

(2006 USA/Mexico) regie: Alejandro González Iñárritu

Het filmjaar 2006 loopt ten einde, en het is dus tijd om de films die ik nog wilde zien alsnog te bekijken. Babel was een van die films die ik nog wou zien, en maar goed dat ik hem nu nog kon zien want deze krachtige film verdient het om niet vergeten te worden.

Na Amores Perros en 21 Grams is dit de derde samenwerking tussen regiseur Iñárritu en scenarist Guillermo Arriaga, en tevens de derde film die uit meerdere verhalen bestaat. Babel gaat grotendeels over Richard en Susan, een getrouwd stel dat hun huwelijk probeert te redden door middel van een vakantie in Marokko. Daar wordt Susan door de twee zonen van een herder (per ongeluk) neergeschoten en probeert Richard met handen en voeten de autoriteiten duidelijk te maken om zijn vrouw te redden. Naast dit verhaal zien we ook hoe de jongens erbij kwamen om met een geweer te schieten, en hoe ze proberen te ontsnappen aan de Marokaanse politie. Ook de kinderen van Richard en Susan worden belicht, zij worden door hun Mexicaanse oppas meegenomen naar de bruiloft van haar zoon in Mexico, eenmaal op de weg terug beland de oppas in de hel die heel veel Mexicaanse illegalen elke dag meemaken. Als laatste zien we hoe de doofstomme dochter van een Japanse zakenman (die het gewraakte geweer aan zijn Marokaanse gids gaf toen hij daar was) liefde en aandacht zoekt door met seks en lust te flirten.

Babel is zo’n film waar elke acteerprestatie de andere overtreft, want hoewel Brad Pitt en Cate Blanchett de grootste namen zijn, zijn het de bijrollen (vooral die van de Marokaanse vader en zijn zonen) die deze film zo prachtig maken. Het zal me dan ook niet verbazen dat hij tijdens de oscar-uitreiking met enkele beeldjes naar huis gaat!

9

(1947 - USA) regie: Maxwell Shane

Film Noir. Als er een filmgenre is waar ik maar geen genoeg van kan krijgen dan is het wel de klasieke film noir. Tot nu toe heb ik nog geen slechte noir gezien, en ook Fear In The Night is spannend en goed.

Vince Grayson, een bankbediende, heeft een wel erg realistische nachtmerrie, waarin hij (in een kamer vol met spiegels) in een gevecht verwikkeld raakt waarbij hij een man vermoordt. Eenmaal wakker vindt hij steeds meer dingen (een sleutel en een bloedvlek) waarvan hij begint te twijfelen of het wel een nachtmerrie was. Zijn zwager, een detective, gelooft hem niet, maar zodra er meer waar blijkt te zijn aan het verhaal denkt hij dat er inderdaad een moord is gepleegt en dat Vince mischien wel schuldig is.

Zoals het een goede noir betaamt blijft het lang vaag, en krijg je pas tegen het einde een idee wat er nou precies is gebeurt. Met goed acteerwerk, goede “droomscenes” en een spannende ontknoping. Alleen jammer dat de DVD van een beroerde kwaliteit is. Nou maar hopen op een betere release.

ps: In 1956 werd hetzelfde verhaal opnieuw verfilmt met Edward G. Robinson en Kevin McCarthy in de hoofdrollen.

6,5

(2006 - Frankrijk/Spanje/Duitsland) regie: Tom Tykwer

Het is alweer enige tijd sinds ik iets voor Zero In The Universe schreef, maar vanwege de drukke feestdagen heb ik weinig tijd gehad om films te kijken en daar dan over te schrijven. Maar voor Perfume maakte ik toch een uitzondering. De duurste Duitse co-productie ooit, gemaakt door “wonderkind” Tom “Lola Rennt” Tykwer en gebaseerd op het onverfilmbaar geachte boek van Patrick Süskind (zowel Stanley Kubrick als Martin Scorsese hebben zich eraan gewaagt, maar zijn nooit verder gekomen dan het willen verfilmen van..) Het was dan ook spannend om te zien hoe Tykwer het ervan af zal brengen.

Perfume is, ik zal het kort houden, een krachtig, visueel staaltje filmmaken. Hoe de film omgaat met iets wat onmogelijk is om uit te beelden (geur) is fantastisch. De kostuums en de acteurs zijn perfect uitgezocht en het camerawerk is verbluffend. De film wordt naar het einde toe wel ietwat te bizar, maar wat wil ja van een film die gaat over iemand met een extreem goed gevoel voor reuk die na het ruiken van een vrouw die geur wil bewaren en daardoor aan het moorden slaat.

Hoe dan ook, het is Tom Tykwer gelukt om na Heaven (2002) weer terug te keren met een prachtfilm die zeker hoog zal eindigen in mijn eindejaars lijst van dit jaar.

8,5

(2006 - USA) regie: Martin Scorsese

The Departed is de nieuwe Scorsese film, die volgens velen bronnen een terug is naar zijn oudere werk van de jaren 70. Laat ik maar meteen zeggen dat dit de grootste onzin is die ik ooit gehoord heb. The Departed is niets meer dan een goed gemaakte remake van een erg spannende thriller (Infernal Affairs). Deze origineel Chinese film vertelde het verhaal van twee mannen die (onwetend) van elkaar infiltreren bij zowel de politie als de maffia. Hetzelfde verhaal is als basis gebruikt voor de remake, maar in plaats van China hebben de makers gekozen voor Boston.

Met top-acteurs als; Jack Nicholson, Leonardo DiCaprio, Matt Damon en Martin Sheen hebben de makers gezorgt dat er op het acteer vlak niet veel fout kan gaan, en dat gebeurt dan ook niet, maar hoe hard ze ook blijven proberen toch mist er wat. Het wordt niet meer dan een aangename film die lekker wegkijkt en af en toe zelfs goed wordt, maar meer helaas niet! Dus wat betreft een terugkeer naar films als Taxi Driver en Mean Streets, ik kan dat er echt niet in zien.

The Departed is een film die een groot publiek aanspreekt, en (geheel niet onverdient) een groot success voor Martin Scorsese, maar wat mij betreft mag hij wel weer iets meer originaliteit tonen in zijn film-keuzes!

6