Zero in the Universe

(2005 - Frankrijk) regie: Philippe Garrel

Parijs 1968. De stad staat in lichterlaaie, op de straten wordt er gevochten tussen studenten en de oproer-politie. Dit is een periode waar de jongeren van toen met nostalgie aan terug denken. Les Amants Réguliers is de tweede film in een paar jaar (de andere is Bernardo Bertolucci’s The Dreamers) die deze periode van een andere kant bekijkt, om zo die nostalgie als een sigaret uit te drukken.

Les Amants Réguliers van Philippe Garrel is een film die door iemand is gemaakt die die periode van dichtbij heeft meegemaakt, wat er voor zorgt dat het er allemaal authentiek uit ziet (wat mischien meer komt door de fantastische zwart-wit fotografie.) Net als in The Dreamers flirten de personages met sex, drugs en communisme, en willen ze het systeem overhoop gooien. Vanaf hun comfortabele bank.

Met z’n speelduur van bijna 3 uur kan zo’n film een lange zit zijn, wat het waarschijnlijk ook is voor iemand die in deze periode geen interesse heeft, maar door het spel, het camerawerk en de ’60s sfeer is deze film voorbij voor je het weet. Het enige probleem is dat het bankzit-communisme van de acteurs, net als in The Dreamers, niet genoeg biedt om het echt een hele goede film te maken. Het was mooier geweest als zich meer focuste op de rellen i.p.v. het rondhangen en het opium roken. Mischien dat zo’n film er ooit nog eens komt, maar voor het zover is moeten we het doen met deze twee films doen en dat is niet eens zo erg.

7,5

Één van Amerika’s meest onafhankelijke regiseurs, Robert Altman, is gisteren op 81 jarige leeftijd overleden. Begonnen als documentairemaker, maakte hij zijn eerste “normale” speelfilm in 1957 (The Delinquents), waarna hij voor de televisie ging werken om pas in 1968 met zijn volgende film te komen (Countdown). Pas na de release van M.A.S.H. gold Altman als de lieveling van de Amerikaanse film, wat hij tot zijn dood is gebleven.

via CNN.

(1957 - USA) regie: Edward L. Cahn

Jaren geleden was ik verslaafd aan de films van American International Pictures, vooral de jaren 50 sci-fi, horror en juvenile delinquent films. Ik nam al die film op video op en keek ze steeds opnieuw (zelfs als mensen om mij heen me begonnen uit te lachen). OK, over het algemeen waren de films niet echt goed en de effecten waren lachwekkend, maar toch hadden die films iets wat me aan de buis kluisterde. Mischien waren het wel die acteurs die totaal niet konden acteren of de rubberen monsters.

Een van die films die ik toen zag was Motorcycle Gang van AIP huisregiseur Edward L. Cahn. Een nogal simplistisch verhaaltje over Randy, een lid van een motor hobby-club, die zich voorbereidt voor een race die hem eer en roem kan brengen. Maar een voormalig vriend, Nick, wil er voor zorgen dat dit niet gebeurt door Randy te dwingen om alleen tegen hem te racen, en daardoor het recht te verliezen om in de landelijke race mee te doen. Om dingen iets ingewikkelder te maken komt er ook een stoere meid tussen de twee kemphanen in om de sfeer nog slechter te maken.

Motorcycle Gang is traag en slecht geacteerd, heeft een minimum aan actiescenes en een teveel aan “komische” scenes, maar toch is dit echt een leuke film. Ook al zijn er niet veel actiescenes, de scenes die er zijn zijn vlot geregiseerd en de hippe taal en jazz-muziek zorgen voor zo’n typische jaren 50 coole sfeer. Ik moet zeggen dat de DVD van deze film er echt perfect uitziet voor zo’n oude film, iets wat je van “betere” films niet altijd kan zeggen.

7

Het was een enorme zit, drie dagen ondergedompelt in nieuwe Japanse films, maar ik heb het overleefd. Mijn eerste filmfestival en ook de eerste keer dat ik het Ketelhuis bezocht, beide zijn voor herhaling vatbaar. Met een enkele schoonheidsfout buiten beschouwing gelaten hebben de heren/dames van de organisatie een behoorlijke schotel aan diversiteit opgedient. Ik heb hier de acht films die ik gezien heb op volgorde van “goedheid” geplaatst.

8. Arch Angels (Warau Daitenshi (Michael)): Dit was voor mij het dieptepunt van het festival. Een mengeling van Harry Potter, Charlie’s Angels en Spy Kids, op z’n Japans. O.K. het had af en toe wel leuke vondsten, maar ik ben gewoon bang dat deze film eerder bedoelt is voor meisjes tot 16 jaar dan voor mij.

7. Mirrored Mind: Op zich een aardig gegeven, actrice heeft een zenuwinzinking en “ontsnapt” naar een paradijselijk oord, maar het was te gemaakt, en duurde met zijn 50 minuten te lang.

6. Eli, Eli, Lema Sabachthani?: Dit was een film waar ik toch wel wat van verwachte. Een noise-trip waarbij twee muziekanten de wereld redden van een zelfmoord virus. Maar jammer genoeg werkt dit voor mij niet. Ten eerste omdat het totaal geen noise-trip is, maar een trage kijk op muziek en hoe dat alles kan genezen. En ten tweede is hij mij net té experimenteel is.

5. The Buried Forest: Een prachtig uitziende, maar lege film over een dorp dat elkaar verhalen vertelt en dat, na de vondst van een bos onder de aarde, bij elkaar komt. Je kan wel duidelijk zien dat de maker van de Audience Award van het Dejima festival 2005, The Taste Of Tea, door de maker van deze film is beïnvloed.

4. A Stranger Of Mine: Een erg leuke film waarin drie verhalen worden vertelt die alles met elkaar te maken hebben. Een zakenman, een detective en een vrouw krijgen te maken met liefde, geld en de Yakuza. Zal het zeker goed doen in de filmtheaters.

3. La Maison de Himiko: Een typische feel-good film waarin een jonge vrouw door haar vader, een travestiet die een bejaarde tehuis voor homo’s runt, wordt gevraagt te helpen. Natuurlijk kan ze in het begin niet opschieten met haar vader en met de inwoners van het tehuis, maar komt alles toch nog op zijn pootjes terecht.

2. Big Bang Love, Juvenile A: Boven verwachting was dit een van de leukste films van het festival. Ik, iemand die de films van Miike (Ichi The Killer) Takashi niet kan waarderen, vindt dit een van zijn beste. Het theatraal geschoten drama over gevangenen die verwikkelt zijn in een moordonderzoek, ziet er anders uit dan de meeste films van Takashi. Ook qua geweld en wreedheid is deze film anders dan bijv. Ichi of Audition. Aanrader!

1. Hanging Garden: En dit is hem dan, voor mij in ieder geval, de beste film van het festival. Een Japanse mix van American Beauty, Magnolia en Happiness, die toch net anders genoeg is om te verassen. Hypnotiserend camerawerk en goede acteerprestaties zorgen ervoor dat je geboeit blijft kijken.

Er had mischien nog een negende film in de lijst moeten staan, maar omdat bij de eerste vertoning van Tokyo Zombie (die ik dus bijwoonde) geen ondertitels zichtbaar waren heb ik die maar verder overgeslagen.

ps: kijk op de Dejima website voor uitgebreide omschrijvingen van de films.

Ik heb een paar dagen niet dit blog geupdate omdat ik dat eigenlijk van plan was om begin volgende week te doen (en dat gebeurt dan ook), maar ik kon het toch niet laten hier wat neer te zetten.

De kaarten zijn gereserveert, en ik kan met een gerust hart aankomende Vrijdag naar het Ketelhuis gaan om daar drie dagen te genieten van een negental Japanse films, tijdens het Dejima Filmfestival. Je zal hier dan ook binnenkort lezen over; Arch Angels, A Stranger Of Mine, Big Bang Love Juvenile A, Eli Eli Lema Sabachthani?, Hanging Garden, La Maison de Himiko, Mirrored Mind, The Buried Forest en Tokyo Zombie. Helaas moet ik de surprisefilm (Funky Forest: The First Contact) laten schieten.