Zero in the Universe

(1969 - Japan) regie: Toshio Matsumoto

Nu ik het einde van de Japanse filmmaand heb bereikt, moet ik echt met een knaller eindigen. Echt zo’n film die té absurd is voor woorden, zo’n typische cult-film. Nou, zo’n titel is Funeral Parade Of Roses (Bara No Soretsu) van de Japanse avantgardistische regiseur Toshio Matsumoto. Een film die nauwelijks navertelt kan worden, eentje die barstens vol zit met dubbele betekenissen en een diepere filosofie.

In het kort gaat Funeral over de travestiet Eddie, die werkt in een gay bar, met vrienden rondkloot en een groot geheim heeft. Zij heeft problemen met de madame van de zaak, Leda, die een relatie heeft met de eigenaar (en tevens drugsdealer). Dat het niet klikt tussen Eddie en Leda valt niet te betwisten, want elk moment dat Leda Eddie dwars kan zitten wordt door haar aangenomen. Dan is er ook nog Eddie’s geheim, wat ik helaas geheim moet houden anders verpest ik de rest van de film (ontwijk ook de trailer op de Masters Of Cinema DVD), wat beetje bij beetje wordt getoont en waar wij als kijker tot het einde toe in het ongewissen worden gehouden.

Naast dit verhaal is de film doorspekt met experimentele scenes en ideën. Van snelle montage’s tot negatief opnames. Door deze beelden wordt de film steeds moeilijker te volgen en wordt hij zelfs soms totaal onbegrijpelijk. Maar het zijn wel deze scenes die het tijdsbeeld (de hippiescene en het daarbij behorende drugsgebruik) dermate neerzet dat de film zijn unieke karakter krijgt.

Funeral Parade Of Roses is erg de moeite waard, maar toch net dat beetje te gemaakt. Het maakt me desondanks toch nieuwsgierig naar het andere werk van Matsumoto.

7,5

Als bonus heb ik een MP3 gezocht die uit dezelfde periode komt als deze film, en ook uit hetzelfde land. Hij is maar tijdelijk te downloaden, dus wat let je?

Foodbrain - Liver Juice Vending Machine (2,5mb)

(1964 - Japan) regie: Masaki Kobayashi

Vanwege de huidige opleving van zowel de Aziatische film als het horror genre, vergeten mensen wel eens dat er vroeger ook horror films uit het verre Oosten kwamen. Kwaidan is zo’n film, een typische Portmanteau film (een film waar verschillende korte films bij elkaar werden gebracht) die vier verhalen over spoken laat zien.

Om nog enigzins de mensen te ontzien die deze film nog niet kennen zal ik de titels van de desbetreffende films niet noemen (ze bevatten teveel hints waar de films over gaan), in plaats daarvan noem ik ze gewoon film 1, film 2, etc.

Film 1 gaat over een man die zijn vrouw verlaat om hoger op de maatschappelijke ladder te komen. Dit doet hij door met de dochter van een rijke man te trouwen. Na enkele jaren krijgt de man toch spijt dat hij zijn vrouw verlaten had, en keert terug naar zijn dorp om haar weer te zien. Enmaal terug blijkt dat er veel, heel veel is verandert.

Film 2 vertelt het verhaal van een houthakker die met zijn baas in een enorme sneeuwstorm terecht komt en, terwijl ze schuilen voor de sneeuw, door een geest worden bezocht. Deze geest vermoordt eerst de baas, en dwingt dan de houthakker tot zwijgen. Wanneer de houthakker zijn belofte zal breken komt de geest om hem alsnog te doden. Zodra hij thuis komt houdt hij zich inderdaad aan de belofte. Een paar jaar later ontmoet de man een mooie vrouw, trouwt met haar en krijgt drie mooie kinderen. Kan hij nog steeds zijn belofte houden?

Film 3 gaat over een blinde monnik die door de geesten van een zeeslag wordt bezocht. Hij wordt gevraagt om voor die geesten te zingen over diezelfde zeeslag, en moet daarvoor elke dag terug keren. Als de priester hier achterkomt, stuurt hij twee hulpjes achter hem aan om het terug te halen. Thuis wordt de monnik van top tot teen vol geschreven met spreuken, die de geesten moeten weg houden. Of toch niet?

De vierde, en laatste film, is een ingewikkeld verhaal over een samurai die door een geest wordt geplaagd. Als hij die geest verwond komen twee andere geesten om hem te waarschuwen.

De vier films complimenteren elkaar, door het perfecte gebruik van muziek, geluidseffecten en decors. Vooral de decors, zeer kleurrijk en vaak alleen maar geschilderde achtergronden, vallen op. Je zit echt te wachten waarmee Kobayashi je nu weer zal verbazen, qua visuele vondst. Wat betreft de look is het dan ook smullen met Kwaidan. Jammer dat enkele van de films toch behoorlijk voorspelbaar zijn, maar dat neemt niet weg dat ze niet lekker wegkijken.

Kwaidan is met recht een klasieker, en nu te zien in een versie die 3 uur duurt.

9

(1967 - Japan) regie: Seijun Suzuki

Hanada is nummer drie in de lijst van huurmoordenaars, en hij is goed in wat hij doet. Niet zo goed als de nummer twee, Kon of de onbekende nummer één, maar toch. Als hij gevraagt wordt om een buitelandse man te vermoorden gaat het mis, hij raakt in plaats van de man een onschuldige vrouw. Dit is voor de yakuza onvergeeflijk, en hij krijgt dan ook meteen elke huurmoordenaar achter zich aan.

Branded To Kill (Koroshi No Rakuin) is op het eerste gezicht een standaard misdaadfilm, maar schijn bedriegt. Want onder dit misdaadmasker gaat een experimentele film schuil, hevig beïnvloed door Jean-Luc Godard, waarbij stijlmiddelen worden gebruikt (zoals het gebruik van beelden over beelden en scenes geschoten in negatief) die zo door de Franse meester zouden kunnen worden bedacht. Het is zich dan ook niet vreemd dat de filmmaatschappij (Nikkatsu) die regiseur Seijun Suzuki inhuurde hem hierna nooit meer wilde gebruiken, en hem op staande voet ontsloeg.

Nu, jaren later, wordt Branded To Kill gezien als een meesterwerk, en een grote invloed op veel westerse regiseurs. Persoonlijk vindt ik het niet het meesterwerk wat door velen zo wordt geroemt, maar het is zeker een te gekke film. Echt zo’n lekkere geschifte, moeilijk te volgen film die niets en niemand serieus neemt, en gewoon zijn eigen weg inslaat. Prachtige zwart-wit beelden, een “hippe” jazz soundtrack en nog coolere gangsters. Echt een aanrader!

8,5

(1966 - Japan) regie: Yasuzo Masumura

Red Angel is mijn eerste kennismaking met regiseur Masumura, en ik moet zeggen het heeft wel een indruk achtergelaten. Normaal gesproken houdt ik niet zo van oorlogsfilms, dus ik rekende op een beproefing met dit zwart-wit oorlogsdrama die zich afspeelt in een hospital aan het Japans Chinese front WWII.

Masumura laat een apocalyptische hel zien waar een soldaat niets meer is dan een object en de ziekenboeg vol ligt met geamputeerde lichamen. Het is ook een hel waar zusters er niet alleen zijn om zieken te verzorgen maar ook om hun perverse seksuele driften (ongevraagt) te temmen. Een van die zusters is Sakura Nishi (Ayako Wakao), die tijdens haar eerste dag al wordt verkracht door enkele soldaten. Als ze klaagt bij de leiding wordt ze “gedwongen” om dichter aan het front te werken. Daar ontmoet ze de hoofdchirurg Okabe (Shinsuke Ashida), en langszaam aan begint tussen hun een relatie die gedoemt lijkt. Dr. Okabe is namelijk impotent en verslaafd aan morfine.

Ik moet toegeven dat deze film er echt een is die valt onder de categorie “van-dik-hout-zaagt-men-planken”, want letterlijk elke manier wordt gebruikt om duidelijk te maken hoe ellendig het front wel niet is. Van dichtbij worden (inclusief de meest smerige geluidseffecten) benen en armen geamputeerd, en als er ook nog eens cholera uitbreekt aan het front lijken de hoofdrolspelers wel te struikelen over de lijken.

Niet echt een vrolijke film, maar wel een die je bij blijft. En wat betreft het oorlogselement waar ik normaal gesproken niet van hou, dat wordt hier tot een minimum gehouden met bijna geen gevechts-scene’s en geen strategisch geklets.

8

Afgelopen maandag is Cleopatra Jones vertolkster Tamara Dobson overleden aan complicaties van de ziekte Multiple Sclerosis en een longontstekking. Ze is 59 jaar geworden.

De originele Cleopatra Jones (1973) is nog steeds een van mijn favoriete films uit het blaxploitation genre. Een actierijke misdaadfilm, die een heldin laat zien die alle mannen de baas is en met enkele kung-fu trappen een ingewikkelde drugszaak oplost.

via CNN.

Terwijl Oktober al weer drie dagen bezig is, en ik eerst nog een verjaardag moest verwerken en ook me moest bezig houden met andere dingen, moet ik dan nu eindelijk deze maand bombarderen tot de Japanse maand.

Over de gehele maand Oktober zal ik 4 films van Japanse makelij bespreken. Van avant-garde tot yakuza en van wwII tot angstdromen.

(1971 - Germany) regie: Kurt Nachmann

Een van de filmgenre’s waar ik met plezier naar kijk, maar waar ik andere filmkijkers met verbaasde blikken achterlaat, is de typische Duitse schlagerfilm (komedie’s met veel, heel veel liedjes). Zodra een (vooral) zanger populair begon te worden in Duitsland werd er speciaal voor hun een script in elkaar geflanst waar zij dan hun laatste hits konden laten horen. Zangers zoals; Heino, onze eigen Heintje en Roy Black die begin jaren 70 op hun hoogtepunt waren.

Kinderartz Dr. Fröhlich is zo’n typische schlagerfilm, waarin zeer flauwe humor wordt gemengt met een romantisch verhaaltje waarbij de hoofdrolspeler (in dit geval gespeelt door Roy Black) bij elke gelegenheid in zingen uitbarst. Maar toch blijft het de moeite waard. Waarom? Vooral vanwege de fantastische muziek. Nee, niet de gezongen schlagers, maar de funky beat muziek van componisten als Peter Thomas, Gerhard Heinz en Gert Wilden. Ook de jaren 70 sfeer helpt enorm, de kleding, de haardracht en de vele VW kevers.

Als ik de film bekijk zonder die elementen moet ik toch toegeven dat het een flut verhaal is, met slechte acteurs. Maar toch blijf ik bij dit soort films terugkeren, wat er ook voor zorgt dat ik me steeds moet verklaren dat ik met plezier naar een film met Rudi Carrell heb gekeken of keihard moest lachen om een film met Roy Black. Maar ja, als een Uschi Glas mee doet begrijpt men mij wel iets sneller!

6