Zero in the Universe

(1979 - Duitsland) regie: Wolfgang Büld

Al sinds 1963 zendt het tweede Duitse net (ZDF) een filmreeks uit onder de noemer “Das kleine Fernsehspiel“. Verschillende documentaires en films, van uiteenlopende regisseurs als Rainer Werner Fassbinder, Jim Jarmusch, Agnès Varda en Tom Tykwer, werden in meer dan 40 jaar uitgezonden.

Één van die Fernsehnspielen was het punk-drama Brennende Langeweile uit 1979 van Wolfgang Büld (ook verantwoordelijk voor de punk-docu Punk in London), een nogal trage film over een jongen (verzot op de band The Adverts) en zijn vriendin. Als op een dag the Adverts hun Duitse tournee beginnen wil hij ze koste wat het kost zien, en hij neemt zijn vriendin mee op sleeptouw. Hij komt in contact met de band, en die nemen de twee onder hun hoede, terwijl ze van het ene naar het andere optreden gaan.

Echt een goed verhaal is het niet, maar dat is dan ook niet de reden waarom deze film de moeite waard is. Het is vooral een document voor the Adverts (en punk in het algemeen), die dan ook de blikvangers zijn. Hun muziek vult dan ook de gehele soundtrack, en de bandleden hebben prominente rollen.

Behalve het feit dat the Adverts in deze film zitten is het verder een nogal een punkloos verhaal, want de hoofdrolspelers zijn alles behalve punk. OK, ze werken niet echt en hebben schijt aan de rest van de wereld, maar ze zien er eerder uit als fans van Modern Talking. Achteraf niet de punk-klassieker waar ik op gehoopt had, maar toch erg interessant!

6

(1965 - Italië / Spanje) regie: Mario Caiano

Echt doorgebroken kun je de Italiaanse Viking-films niet noemen, want naast twee Mario Bava films (Erik the Conqueror uit 1961 en Knives of the Avenger uit 1966) is deze film de enige titel die ik nu ken.

Geregisseerd door Mario Caiano, die later nog vele Italiaanse genre films zou maken, en met Gordon Mitchell en Giuliano Gemma in de hoofdrollen, is dit een nogal standaard werkje (als zoiets bestaat in dit genre). Erik (Gemma) is de neef van de Vikingleider, die na de dood van zijn oom te horen krijgt dat hij voor zijn volk nieuw land moet zoeken. Dit stoot tegen het verkeerde been van Erloff (Lucio De Santis), de zoon van de overleden leider, die twee van zijn mannen opstookt om Erik te doden. Dit plan lukt niet meteen, en het lukt Erik om een crew samen te stellen die op reis gaan. De reis eindigt in Amerika, waar ze in aanraking komen met Indianen, en waar Sven (Mitchell) zijn belofte aan Erloff wil nakomen.

Ondanks dat dit een standaard werkje is, blijft het vermakelijk. De gevechten zijn hard en de spanning is bij tijd en wijle te snijden. Het acteerwerk (vooral weer van Gordon Mitchell) is erg goed, en de regie is adequaat.

Het is te hopen dat er meerdere Italiaanse Vikings rondlopen, want naast de Herculessen, cowboys en zombies is dit toch weer lekker Italiaans!

6,5

(2003 - USA / Groot-Brittanië) regie: Larry Charles

Mij kan je makkelijk blij maken, wat films betreft. Neem een script geschreven door een bekende folkzanger, geef hem de hoofdrol, vraag een buslading bekende namen en voilá. Ik heb interesse! Ik heb zo mijn portie pretentie-cinema gezien, waarvan de meeste (dat dan weer wel) behoorlijk rampzalig waren.

In een behoorlijk vaag verhaal over een zanger (Bob Dylan), die uit een gevangenis wordt gehaald om een benefiet optreden te geven, wordt geprobeert om sociaal bewuste onderwerpen op de kijker te bombarderen (kinderarbeid, slavernij, revolutie, etc.) Maar verder dan wat gelul in de ruimte komt het niet.

Dat Dylan een zanger met het hart op de juiste plek is, mag duidelijk zijn, maar hij vertilt zich hier lelijk. Als zelfs zijn eigen nummers die gebruikt worden niet de vonk kunnen overbrengen, dan is er echt wat mis met deze film. Erger nog, als je tijdens de film meer plezier hebt met het herkenen van acteurs dan met het volgen van het verhaal, dan valt dit zonder twijfel in het hokje “prut-film”. Dat is het dan ook.

2

ps: Ik heb Dylan (in the movies) niet opgegeven, want ik ben heel nieuwsgierig naar de enige film die hij zelf regiseerde, Renaldo and Clara.

(1961 - USA) regie: Buzz Kulik

De jeugd van tegenwoordig, schorum is het! Alles waar ze aan denken is feesten en seks. En wie draait op voor de rotzooi die dit veroorzaakt? William Shatner, natuurlijk! Want hij is de leraar die zijn leerlingen aanspoort om vragen te stellen over de problemen die de jeugd heeft. En natuurlijk vraagt die verdomde jeugd dingen over seks en seksualiteit, waardoor hun ouders willen dat William Shatner wordt ontslagen.

In 1961 was dit een schokkend onderwerp, want seksuele voorlichting zei meer over bloemetjes en bijtjes dan over hoe je met gevoelens moet omgaan. Maar schokkend is dit nu allerminst, eerder ouderwets en ongeloofwaardig. Ook niet nadat Shatner’s scholieren een demonstratie houden om hem weer terug te krijgen op hun school. Jaja, de jongeren gaan de straten op en vechten voor hun rechten!

Met goed geschoten scene’s, goed acteerwerk van William Shatner en een heerlijke jazz soundtrack alleen komt The Explosive Generation een aardig eind, maar hij verzand in het tonen van een slecht beeld van jongeren in het begin van de jaren 60. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat de jeugd toendertijd zo zoet was.

Niet echt te vergelijken met de rebelse studenten uit 1968, is The Explosive Generation toch vermakelijk kijkvoer! Voor de liefhebbers van Juvenile Delinquents films!

6

ps: Na een stilte van dik een maand keer ik terug met een recensie van een film die dezelfde naam heeft als mijn (al enige tijd bestaande) film poster blog, The Explosive Generation!

(2007 - België) regie: Koen Mortier

Met de kracht van een baksteen tegen een schedel, slaat de debuterende regiseur Koen Mortier om zich heen. Seks, drugs, geweld en muziek, heel veel muziek, zijn de ingredienten van Ex Drummer, de eerste verfilming van een boek van het Belgische enfant-terrible Herman Brusselmans.

Schrijver Dries van Hegen wordt door drie gasten gevraagt om in hun band (The Feminists) te drummen. Alledrie hebben ze een handicap, en dus moet de schrijver ook een handicap hebben. Gelukkig voor hen heeft Dries die. Hij kan namelijk niet drummen. Maar behalve een handicap zijn de bandleden ook nog eens outcasts, verslaafden en geweldadig. De zanger is een slissende vrouwenverkrachter, de bassist heeft een stijfe arm van het mastruberen en de gitarist is doof.

Met een visuele stijl, die in de buurt komt van Trainspotting, overtuigt Mortier. Achterstevoren, ondersteboven, werkelijk elke cinematografische truk wordt uit de grote hoed getoverd, en dit alles in een groezellige sfeer van junkies en alcohol. Smerig is een te makkelijk woord, het is de smerigheid voorbij.

Na het overweldigende Any Way the Wind Blows is dit de tweede Vlaamse film die overtuigt. Mischien dat dit een voorbode is van een nieuwe Vlaamse filmgolf. Laten we het hopen, want de Nederlands/Vlaamstallige filmcultuur kan wel een trap in de kloten gebruiken!

8,5

(1952 - Italië) regie: Carlo Lizzani en Massimo Mida

Italië, 1952. Het Neo-realisme tijdperk loopt ten einde, en de regiseurs proberen andere richtingen, mengen sociale drama’s met andere genre’s of slaan gewoon andere richtingen in. Ai Margini Della Metropoli is een mengsel van sociaal drama en een misdaad / rechtsbank film.

Mario (Michel Jourdan) wordt verdacht van moord, en alleen zijn vriendin Gina (Giulietta Masina) gelooft in zijn onschuld. Dat andere hem niet geloven is op zich niet vreemd, want Mario vertelt leugen na leugen en probeert zelfs te ontsnappen. Gina weet een advocaat (Massimo Girotti)te strikken om de zaak op zich te nemen, die daarbij achter de waarheid komt.

Na een spannend begin (een achtervolging door donkere stegen) verandert de film in een mooi geschoten drama met prachtrollen voor Giulietta Masina en Massimo Girotti, om te eindigen in een goed stukje rechtsdrama.

Met een mengeling van Neo-realisme en een standaard misdaad verhaal heeft regiseur Lizzani een spannende, emotionele film gemaakt. Nu nog een DVD release!

7,5

(1969 - Soviet Unie) regie: Aleksandr Rou

Een tijd geleden besprak ik een Oost-Europeese sprookjesfilm (hier), en noemde ik de naam van de Russische sprookjes-koning Aleksandr Rou. Ik had maar een tweetal van zijn films gezien en was daar zwaar onder de indruk van. Films die als een psychedische fragmentatie-bom inslaan, en een grote indruk achterlaten. Varvara-Krase, Dlinnaya Kosa (Barbara the Fair with the Silken Hair) is de laatste film die Rou maakte in de jaren 60, en wederom zit hij vol met absurde humor en bizarre vondsten.

Een Tsaar, die geen enkel bezit over het hoofd heeft gezien, wordt door de in en in gemene Chudo-Yudo (een watergeest) bedreigt en hij mag pas gaan als hij het enige wat hij nog niet geteld heeft afgeeft. Eenmaal thuis krijgt de Tsaar te horen dat zijn vrouw is bevallen van een zoon. Om te voor komen dat zijn zoon door Chudo-Yudo wordt meegenomen wisselt hij zijn echte zoon om met een andere baby. Na enkele jaren is Chudo-Yudo op zoek naar een echtgenoot voor zijn prachtige dochter, en eist hij van de Tsaar diens zoon. De Tsaar geeft met alle plezier zijn “zoon” weg, maar daar wil de echte zoon niets van weten en gaat naar de onderwater wereld van Chudo-Yudo om de Tsaar zijn “zoon” te redden.

Varvara-Krase, Dlinnaya Kosa zit vol met absurditeiten; pratende dieren, bizarre liedjes en dansjes en de meest apparte figuren, maar hij haalt het net niet bij Rou’s meesterwerken (Through Fire, Water and… Brass Pipes en Kingdom of Crooked Mirrors). Wonderlijke Russische cinema voor de avontuurlijke cinefiel!

8

(1967 - USA) regie: Buzz Kulik

Vraag iedere willekeurige filmgek om één misdaad thriller te noemen uit de jaren 60, en de kans is groot dat de volgende titels voorkomen; Bullitt (1968), Point Blank (1967) of Coogan’s Bluff (1968). Een ontbrekende titel is Warning Shot, een serieuze poging in dit genre.

David Jansen (bekend van de Fugitive serie) speelt Tom Valens, een L.A.P.D. agent die, samen met zijn partner uitkijk houdt bij een woningcomplex. Ze zijn daar omdat de stad geteisterd wordt door een “psycho killer”, en hoogstwaarschijnlijk zal zijn volgende slachtoffer hier vallen. Als er plotseling een verdacht persoon een woning uitloopt, probeert Tom hem te stoppen. En als deze persoon dan ook nog een pistool trekt, zit er niets anders op dan hem neer te schieten.

Probleem is dat het wapen dat getroken werd opeens is verdwenen, en dat de neergeschoten man een doktor is die door de hele gemeenschap op handen gedragen werd. Met het publieke vonnis (“SCHULDIG”) al bekend, is het aan Tom om te bewijzen dat er wel degelijk een pistool was, en dat de goede doktor niet hellemaal zuiver was.

Warning Shot is een zeer vermakelijke b-thriller die zich zelf heel serieus neemt, met David Jansen als duidelijk voorbeeld. Die man toont werkelijk geen greintje emotie, of humor, maar vreemd genoeg werkt dit. Ook zit er een leuke suporting cast in deze film (een jonge Joan Collins, en een erg goede George Grizzard), en bevat de film genoeg hipheid om voor de doorgewinterde 60s fan aangenaam kijkvoer te zijn. Oh, en de muziek van Jerry Goldsmith is ook niet verkeerd!

7,5

(1966 - Italië) regie: Pier Paulo Pasolini

Uccellacci E Uccellini (beter bekend als Hawks and Sparrows) is Pasolini’s Marxistische geloofs-komedie, waarin een vader en een zoon door een pratende raaf over worden gehaald om, als monniken, vogels te overtuigen van het bestaan van God.

Natuurlijk heeft Pasolini deze film niet gemaakt om zijn geloofsovertuiging aan de kijker te tonen (hij was atheist), maar om het geloof belachelijk te maken. Dit in tegenstelling tot Il Vangelo Secondo Matteo, de film die hij hiervoor maakte, zijn versie van het evangelie van Mattheus. Hij doet dit door er een surrealistische en absurde brei van te maken die nergens echt komisch wordt, maar boeiend blijft door de twee hoofdrol-spelers.

Dit is niet een meesterwerk van Pasolini (daar reken ik Accatone en Mama Roma toe), maar meer dan de moeite waard, daar zorgen de acteurs, de muziek (van Ennio Morricone) en de zwart-wit fotografie voor.

7

(1966 - Duitsland/Italië/Joegoslavië) regie: Gianfranco Parolini

James Bond is de mensheid een enorme verklaring schuldig. Zonder het success van Dr. No waren er hoogtwaarschijnlijk niet zoveel naäpers geweest. Want tussen 1964 - 1969 kwam de ene na de andere film-maatschappij met een (op Bond geïnspireerde film of film-serie), en werden we “verblijdt” met Men From U.N.C.L.E.’s, Matt Helm’s en Derek Flint’s. Vooral in Europe lusten de filmmakers (en ook het publiek) er koek van, met name in Italië maar ook in Duitsland werden dit soort spionage films aan de lopende band gemaakt.

Ook Kommissar X - Jagd auf Unbekannt is zo’n film, onderdeel van de Kommissar X serie. Een nogal typische euro-spionage film, boordevol sexy vrouwen en stoere agenten en prive-detective’s. Jo Walker (Tony Kendall) is een prive detective die wel raad weet met de vrouwtjes, en op vakantie is in een zonnig Zuid-Europees land. Zijn vriend, Captain Tom Rowland (Brad Harris) is daar ook, maar voor een heel andere reden. Rowland moet twee moorden op ex-gangsters zien op te lossen, en zonder dat Jo Walker het weet raakt hij daar in verstrikt. Samen komen ze erachter dat deze twee mannen onderdeel waren van een groep vrienden die op een afgelegen eiland een enorme hoeveelheid goud hadden verstopt. Een van de overgebleven vrienden is uit op het goud, en tergelijkertijd ook de toegang tot de wereld-economie, en het is aan Jo Walker en Tom Rowland om uit te vinden wie dat is!

Op zich een nogal simpel verhaal, maar voor de liefhebber van dit soort spionage films zitten er genoeg dingen in die het kijkplezier verhogen. Bijvoorbeeld; een leger van blonde vecht-machines in sexy pakjes, de vrouw onvriendelijke woordspellingen van Jo Walker en een handvol leuke wapens. Probleem is dat de kwaliteit van deze (en nog twee andere Kommissar X films) speelfilm op DVD zo slecht is dat het kijken ernaar een aardige beproeving is. Ikzelf ergerde me af en toe aan het beeld (niet widescreen maar fullscreen) en ook de kwaliteit daarvan (fletse kleuren en een veelvoud aan pixels), maar aan het einde was de film gewoon erg leuk.

Als de film een betere kwaliteit was had ik hem waarschijnlijk nog leuker gevonden, dus daarom een iets lager eindcijfer.

6