STALKER

   Isha gati ta adhuroja kete film sepse Almodovari, kur eshte ne timon dhe drejton filma te tipit “B movie“, rezultati mund te jete interesant (psh filmat “Kika”, “La Flor de mi Secreto”, “Carne Tremula”).

Por me kete film… jo. Gati-gati po, por… jo.

Ne pamje te pare, filmi ka elementet e nje “B movie” me thekse ekzagjeruese (jo ne sensin e keq te fjales) te nje Opere. Biles edhe fantastiko-shkencore. Ok, asgje e keqe ne kete mes. Por ne gjirin e seciles skene, filmi nuk permban pothuaj asnje delir ! Per fat te keq, më së shumti nje far’ heaviness, gjëje te rende ndihet ne film…

Mua me duket se Pedro Almodovar eshte kryesisht kineast pataud (pak i rende, pak rrotë, pak i lehtë … pak nga te gjitha keto) dhe historia e filmit (nje mjek qe… nuk po e them !) ka tmerresisht shume densitet, keshtu qe regjizori, me duket mua, nuk ja del mbanë. Do ja dilte, nepermjet ndonje levizjeje prej maestroje. Por kjo mungon…
Flash-backs-et jane te rende, peshojne nga nje ton secili. Ndersa kur kthehemi ne te tashmen (e historise), duket sikur ndodh ndonje habi e çuditshme. Filmi nuk dridhet (nga emocioni), por duket sikur “jep zgjidhje”, imponohet. Ose si ta them ndryshe : emoconi i vetem qe transmeton eshte i tipit : “oh, dakort”, ose “aaaaa, prandaaaaaj !”, si puna e nje nje miku fjaleshume qe nuk e ke taku prej kohesh dhe qe perpiqet te tregoje vitet e jetes se tij permes detajeve dhe ti pergjigjesh pas çdo detaji : “aaaaaa, e shef ti”, ose “eeeee, te kuptoj, te kujtoj”. Keshtu dhe filmi : detaje te pafundme, por nuk ndihet se ç’fare pasioni, ç’fare marrezie i “gerryen” personazhet e filmit (qe nuk jane te paket). Brumi eshte : jo pak gjera mund te beheshin me kete idene e lekures si maskë (titulli i filmit eshte “Lekura nen te cilen jetoj” !), idenë e brishtesise se mureve ndares midis Njeriut dhe Botes e plot e plot te tjera ide.
Mund te beheshin !
Por … jo, s’kish qene e thene…

6.8

Disa filma te festivalit te sivjetem ne Kanë (qe ende s’ka mbaruar) kane filluar te dalin neper ekranet e kinemase.

Kete vit e kam bo bismilah me atë me te fundit te spanjollit Pedro Alomodvar.

Dhe qe eshte film i mire ! Ne fakt, kjo vjen sepse Almodovar kesaj rradhe propozon nje mizaskene (regji) shume here me te ftohte dhe te shtruar se ne filmat e tij te meparshem, pa replika “me llafe t’pista” (siç na kish mesuar ne jo pak filma te tij — dhe jo se “llafet e pista” kane ndonje gje te keqe, por varet se si i perdor ato) si dhe pa fantazira seksuale ( jo se “fantazirat seksuale” kane ndonje gje te keqe, por varet se si i perdor ato).

“Los Abrazos Rotos” (PERQAFIMET E NDRYDHURA) eshte per mendimin tim i nje pjekurie per t’u lavderuar (”hable con ella”- 2002 ishte tashmë per t’u pershendetur). Ka jo pak gjera interesante ne filmin e fundit te Almodovarit, siç eshte ajo e perzierjes se artit te te berit kinematografi me jeten, ose fshehjen me jo pak talent te nje farë misteri, enigme (te natyres se qenies njerezore). Ndofta keto gjera nuk jane te gjitha te arrira, por gjithsesi, film me densitet dhe elegance imazhesh deri diku per t’u lavderuar. Dhe biles jo pak per t’u lavderuar !

ps: zor se Penelope Cruz do te kete rast tjeter ti ofrohet nje rol kaq i bukur.

Mbreti i kinematografise aktuale spanjolle Pedro Almodovar  prezantoi sot ne Kanë filmin e tij më te fundit dhe fati e do qe filmi ka dalë po sot edhe neper kinemate franceze !

Sapo dola nga kinemaja, dhe fjala e pare qe me erdhi ne mend ishte : Brilant !

“VOLVER” (”Rikthim”) i ka te gjitha gjasat te fitoje Palmen e Arte, per me teper qe Almodovar asnjehere nuk e ka fituar çmimin suprem te ketij Festivali.

Me nje regji tejet te kontrolluar, aksi i filmit perbehet nga nje grup personazhesh femërore me në qender Penelope Cruz. Nje film qe flet per jeten dhe vdekjen, dy fenomene te pandashme per regjizorin, e qe ushqehen pandashmërisht nga njera-tjetra. E gjitha kjo rrefyer me nota humori dhe trishtimi : e ëmbël - e hidhur…

web-site i filmit : www.volver-lefilm.com