“Noah”: barka e Noes sipas Dhjatës së vjetër apo… autoportret i regjizorit??

“Noah” - film amerikan me regji te Darren Aronofsky (bazuar ne comic book me te njejtin titull, shkruar nga vete autori)

Deri me sot Aronofsky kish bere 5 filma, qe po i rendis (jo rastesisht!) sipas buxhetit te tyre nga me i ulti tek me i larti:

- Pi : 60 mije $
- Requiem for a dream : 4.5 mijlon $
- The Wrestler : 6 miljon
- Black Swan : 17 miljon $
- The Fountain : 35 miljon $

Noah” eshte filmi i tij i gjashte, por dhe i pari blockbuster qe ai realizon. Buxheti : 130 miljon $. Filmi më i kushtueshem i regjizorit ne fjale.

Nuk me kane pelqyer asnjehere filmat e tij, me perjashtim te “The Wrestler” (per te cilin kam menduar se ka qene nje aksident fatlum - ë mirakëll). Filmat e Aronofskit, modeli i te cileve jane ata te Kubrick-ut (fan absolut i te cilit eshte deklaruar prej kohesh vete regjizori), vuajne te gjithe nga megalomania e metaforave filmike qe perdorin, nga transgresionet regjizoriale delirante, per te arritur kulmin me nje nga filmat më patetikë e megalomanë te gjithe Historise se Kinemase : “The Fountain” (i cili jo rastesisht ishte dhe filmi me i kushtueshem i tij: 35 miljon $). Pra mund te thuhet se, sa me shume ti japesh parà Aronofskit, aq me e larte eshte shkalla e delirit dhe megalomanise se tij pseudo-autoriale.

Megjithate, filmi i tij i fundit, pra “Noah”, provon te kunderten: filmi eshte i perkorë, modest dhe shume elegant! Si shpjegohet ??

“Noah” eshte blockbuster me buxhet prej 130 miljon dollaresh. Distributori i tij eshte Paramount, keshtu qe kesaj here askush nuk mund te toleronte deliret e kapriçot pretencioze te Aronofskit: qe ne sekondat e para te filmit konstatohet shume lehte se regjizori thjesht u eshte nenshtruar si nje nxenes i mire e i urte te gjitha kodeve klasike te Hollywoodit (dramaturgji me tonelatë, violina muzikore fund e krye, peplum etj etj).

E megjithate, filmi eshte fort i mire! Cila eshte arsyeja??

Kjo vjen per shkakun se kodet (me te cilat syu i spektatorit tashme eshte mesuar) nuk eshte se perbejne ndonje problem ne vetvete, qe prej momentit qe nje regjizor shton ‘diçka te tijen’ nga vetja. “Noah” eshte pikerisht rasti ne fjale: duke transformuar heroin e filmit ne nje pionier utopist, Aronofski ofron nje variant ‘ndryshe’ te Gjenezes (prej nga dhe reagimi kunder i nje pjese te madhe te integristeve religjioze). Heroi kryesor (i cili, i nxitur nga enderrat e keqia  merr rruget per te shpetuar speciet e kafsheve), na paraqitet permes mutacioneve psikologjike te tij si dhe permes konfliktit kryesor qe ai ka me pjesen tjeter te njerezimit (duke futur ketu EDHE familjen e tij) : a duhet sakrifikuar ideali (kthimi i Edenit, i Parajses, pra dhe i Zotit) apo duhet sakrifikuar njerezimi i korruptuar? Ke te zgjedhesh e ke te lesh??

Per t’ja arritur kesaj, paradoksalisht ne krahasim me filmat e tij paraardhes, ne ndihme regjizorit kesaj here i ka ardhur zhanri entertainment ! Dhe me ç’duket, me ne fund, pikerisht edhe tek ky zhaner edhe shkelqen. Por nga vjen ky karakter elegant e i perkorë i filmit??
Vjen nga menyra se si Aronofski (njekohesisht skenarist) trajton konfliktin e brendshem te Noes, pikerisht duke evituar perrallat biblike (miti i sakrifices) apo mitologjine amerikane (token e premtuar).

Ne fakt, kokefortesia e Noes eshte rezultantja e te gjitha obsesioneve artistike tek Aronofski: kembengulja e matematikanit tek “Pi” per ta kthyer boten ne nje ekuacion matematik; ajo e yjeve te skenes (ose te ringut) tek “Black Swan” dhe tek “The Wrestler” per te dhene shpirt ne skene ose ne ring (e para per hir te perfeksionit, i dyti per hir te nje come-back terminal). Duket  se kjo galeri ‘fanatikesh’, ekstremistesh, nuk eshte gje tjeter veçse vete profili i regjizorit i cili, nepermjet “Noah” (nje utopist kokefort, te cilin eshte “diçka” qe e therret ti therrase arsyes), nuk ben gje tjeter veçse vizaton autoprotretin e tij: Aronofsky me ne fund braktis endrrat e tij per filma-globalë-qe-do-ti-ndryshokan-faqen-njerezimit (kujtoni “The Fountain”, kulmi i marrezise se madheshtise!!), mu tamam si dhe Noah qe heq dore te perzihet ne punet e Perendise (pra dhe te Parajses) per te krijuar parajsen e tij (dmth ate te njerezimit). Me te mirat dhe keqiat e veta!

Darren Aronofski kesaj rradhe ka bere nje film me kembe ne toke. Dhe na tregon historine e Gjenezes (ne fillim s’kishte asgje! -fillon filmi) qe i ngjan nje zbritjeje te ngadalte e te bute mbi… Tokë!

ps: i vetmi bemol, per mendimin tim, eshte pjesemarrja ne film e Anthony Hopkins, aktor teatral e skandalozisht hollywoodian, deri ne dhimbje, por besoj qe ka qene tolerim per arsye komerciale. Perndryshe, Russel Crowe rrezaton me lojen e tij melankolike e elegante prej ‘dark handsome stranger’

nota : 8.2

TRAILER :

Posted on 14th April 2014
Under: Te ndryshme | 1 Comment »

Qent e rrugëve: diamant i zi ne ekran te bardhë!

“Stray Dogs” - film taivanez me regji te Tsai Ming-liang

Fitues i Cmimit te Madh te Jurise ne festivalin e vjetshem (2013) te filmit ne Venecia, me te gjitha gjasat ky duket se do te jete dhe filmi i fundit i regjizorit (Tsai, njeri prej 5 kineasteve te mi aktuale te preferuar, ever, ka deklaruar se nuk deshiron të realizoje te tjere pas ketij).

Kush nuk ngeli pa ja shitur shpirtin djallit, cili regjizor nuk toleroi artistikisht e materialisht, kush nuk beri ndonje reklamë per ADIDAS apo NIKE apo ndonje videoclip per Lady Gaga-në. Vetem Tsai jo. Besnik i artit te tij deri ne minuten e fundit (dmth deri ne filmin e fundit te tij), pikerisht eshte vete “Stray dogs” deshmitari me i mire i kesaj qe them: nje nga filmat më anti-konsensualë qe mund te ekzistoje e qe nuk ben as perpjekjen me te vogel te llastohet per ti pelqyer syve te publikut.

Historia eshte ajo e nje babai qe punon si ‘human billboard’ (foto majtas) neper rruget e Taipeit, kryeqytetit taivanez,  dhe dy femijeve te tij: nje familje e vogel e pastrehë, qe strehoet ne mbremje ne qoshet e fshehta te qytetit. Si qener endacakë.

“Qent e rrugeve” merr persiper te organizoje hapsiren e komunikimit midis asaj mendore dhe fizike, midis endrres dhe realitetit, midis te gjalleve dhe te vdekurve ne formen e nje hipnoze kinematografike te shtyre ne limtet e perceptimit shqisor, gjithmone e perbere nga lëndë bruto, nga lende radikale dhe e radikalizuar: trupa fizikë, dritë, dritehije, hije.

Diamant i zi ne cohën e bardhe te bezes se kinemasë ky film!

Regjizori duket më melankolik se kurre, por njekohesisht edhe i motivuar nga nje egersi (prej qeni te terbuar) më shume se kurre njehere ne ndonje film te tij te meparshem. Biles me shume se per mizerje afektive apo seksuale (tema tashme te trajtuara ne filmat e tij te meparshem), kesaj rradhe duket se behet fjale kryesisht per mizerjen shoqerore. Por vetë filmi nuk eshte asnje sekonde te vetme mizerabilist! Fuqia plastike e imazheve te tij qendron tek heshtja: ne vend te dialogjeve psikologjizues, Tsai zgjedh gjithmone momentet e heshtjes se personazheve te tij, dhe pikerisht ato momente shfaq ne filmin e tij: heshtje qe flasin sa per mijra fjale, nje mije here më lirike se fjalet. Emocioni qe lind nga  heshtjet e qe eshte po aq bruto dhe sa vete ato.

Ne fund, po mendoja se nga nje film i Tsai Ming-liang mund te dalesh nga salla e kinemase i mrekulluar.
Ose i irrituar.
Por kurrsesi indiferent!

ps: eureka, qenka gjetur nje salle kinemaje edhe ne USA per te shfaqur filmin!! wow, sa ka perparuar njerezimi ! http://variety.com/2014/film/news/tsai-ming-liangs-stray-dogs-finds-theatrical-homes-1201076021/


trailer i filmit:


Posted on 10th April 2014
Under: Te ndryshme | No Comments »

A mund të ’shihet’ në radio një film? (+22 minuta në youtube për të kuptuar Brazilin e sotëm)

Po! Te pakten “O Som ao Redor” (Zhurmat e komshinjve -Neighbouring sounds - Les bruits de Recife) mund te ’shihet’ fare mire edhe ne radio. Pra te shikohet duke u degjuar!

Po shpjegohem:

Filmi (historite e perditshme te nje lagjeje populluar nga klase e mesme ne qytetin brazilian Recife) eshte konceptuar si nje objekt aluçinant hiper-realist, permes nje skenari qe kalon nga digresioni ne digresion duke tentuar drejt thriller-it (suspansit) por pa e kaluar vijen e kuqe (njesoj si imazhi aluçinant prej pak sekondash i dushit me gjak -foto me poshte), e gjitha kjo e realizuar permes zerave, zhurmave te lagjes, te cilat jane regjistruar (filmuar) ne menyre te tille qe do te ishin te mjaftueshem per ta ‘parë’ filmin edhe ne radio.
Por dhe anasjelltas: hapsirat e banuara, gjeometria e tyre jane perkthyer ne gjuhe filmike ne menyre te tille qe do te mundesonin shikimin e filmit edhe pa ze.

Ky eshte filmi i pare i Kleber Mendonça Filho (regjizor brazilian) por perpara ”O som ao redor” ai ka realizuar dy metrazhe te shkurtra, njeri prej te cileve,  “Electrodomoestica” per fat eshte falas ne youtube: tema e tij eshte fort e perafert me filmin ne fjale ndaj shikimi i tij mund te konsiderohet ne mos si nje aperitiv, si nje miniature e filmit ne fjale:

ELECTRODOMESTICA (22 minuta) : http://www.youtube.com/watch?v=cnGURbbtTlc
titrat jane ne anglisht : vetem 22 minuta per te kuptuar Brazilin e sotem! (nje nga ’short movie’ me te shkelqyer qe mund te kem pare deri me sot!!)

TRAILER i “O Som ao redor” :

9.2

Posted on 4th April 2014
Under: Te ndryshme | No Comments »

Kur të pandehurin e dënon gjykata por jo viktima e tij (ose: Abuzim me dobësinë)

“Abus de faiblesse” (Abuse of weakness - Abuzim me dobesine) film francez me regji te Catherine Breillat

Romanciere e njohur (por e njohur edhe si skenariste per filma te Fellinit ose Maurice Pialat) Catherine Breillat eshte edhe vetë regjizore (ka realizuar rreth 10 filma ne 40 vite karriere) te cilet jane shquar per natyren e tyre provokuese.

Me eshte dhene ti shoh pothuaj te gjithe filmat e saj te cilet edhe nese nuk jane te gjithe te arrire, kane nje meritë: jane guximtarë! Megjithate, regjizores ne fjale i detyrohem per diçka tjeter: ne fillimet e mia kinofilike te fundviteve ‘90, me kujtohet fort mire te kem degjuar zerin e saj per muaj e muaj te tere permes valeve te Radios ‘France Culture’, kur ajo merrte pjese ne emisionet ”Kinemaja e te shtunes”  dhe te kem mesuar jo pak gjera: gjithmone kam konsideruar se 10% te asaj qe mund te quaj kinofili timen, ja detyroj asaj.

***

Ne mesin e viteve 2000, pasi vendos te realizoje nje film (i cili do te titullohej “Bad Love”  dhe ku rolin kryesor do e kishte top-modelja Naomi Campbell) Catherine Breillat pasi bie viktime e nje hemoragjie cerebrale, bie me pas viktime edhe e Christophe Rocancourt, personazh kontravers i njohur si impostor famoz, te cilit asokohe regjizorja donte ti jepte rolin kryesor ne filmin e saj te ri. Ky i fundit i njohur tashme si mashtrues (gentelman thief qe ka bere deri dhe burg per aktet e tij ne USA), perfiton nga semundja e regjizores dhe arrin t’i zhvasë asaj plot 800 mije € ne forme çeqesh!

Ne 2012, gjykata franceze shpall fajtor personin ne fjale per “abuzim me dobesinë” dhe e denon me nje vit burg (si dhe rembursim te shumes ne fjale).
Mbi nje ngjarje te tille, Catherine Breillat ka bere kete film mbi nje ndodhi personale. Por jo detyrimisht autobiografik.

Tani dy fjale per filmin ne fjale.
Mendoj se, ne artin filmik, gjithshka mund te jete e negociueshme, me perjashtim te dy gjerave:

1. se pari, lenda filmike, pra ajo qe zakonisht quhet kinematografi, ne sensin qe, ashtu sikurse nje fature gazi ose telefoni apo korenti nuk mund te konsiderohet letersi, ashtu edhe jo çdo perzierje imazhesh mund te konsiderohet kinematografi. Pra e kam fjalen per ate qe e quajme rendom formë. Nga kjo ane, filmi, edhe pse jo 100% i arrire (pra i arrire jo ne teresine e tij, por pjese-pjese), permban momente (per shembull, hyrja e tij !!) qe thua me vete : çaste te tilla filmike nuk i kam parë kurre gjetiu, kurre më pare ne ndonje film tjeter! Dhe jane momente filmike qe meritojne ne vetvete noten 10 me yll! Gjithe duke pranuar qe ne teresine e tij, filmi meriton nje note shume me te ulet, por ç’rendesi kane notat!

2. veshtrimi i regjizorit mbi ngjarjen qe ai rrefen, ose siç mund ta quajme ndryshe, moraliteti i filmit (por jo detyrimisht morali i historise se tij, ok?).
Duke qene se “Abus de faiblesse” ka thekse fort autobiografike, mund te mendohet se filmi  do i kish te gjitha arsyet per tu kthyer ne akuzues (ndaj abuzuesit, dmth impostorit Christophe Rocancourt). Por jo! Fare biles! Filmi jo vetem qe lë spektatorin te gjykoje vetë, por as qe merret me kete gje: regjizorja jo vetem qe nuk bie ne ujra manikeizmi (dmth kush eshte “i mire” e kush “i keq” ne kete meselé) por as qe e ngre kete pyetje (gjithmone kinematografikisht, kuptohet). Duket se asaj i intereson para se gjithash te kuptoje funksionimin e mekanizmave te fshehte qe bejne nje qenie njerezore ne veshtiresi (fizike, shpirterore… etj etj) te bjere viktime e manipulimit, e mashtrimit. Duke ja arritur kesaj, Cathierine Breillat jo vetem qe arrin ta shpetoje filmin nga pesha e rende e filmave-akuzatorë (qe shpesh i bejne po aq te rende dhe moraliste jo pak filma te sotem!!) por e kthen ate ne nje shembull ‘par excellence‘ te filmit qe deshmon se sa fondamental eshte pikeshikimi qe nje regjizor (nje autor, nje krijues) hedh mbi vepren e tij artistike, akoma me teper kur kjo eshte e ngritur mbi nje ngjarje personale.
Chapeau Madame !

7.7

trailer (click)

Posted on 2nd April 2014
Under: Te ndryshme | No Comments »

24H(appy)

Jean Eustache (kineast francez i viteve ‘70, i vetmi regjizor te kete bere vetvrasje per arsye artistike) e enderronte: realizimin e nje filmi 24 oresh! Ose 48 oresh. Ose nje javesh. Ose te pafundem. Kamera qe xhiron e xhiron, filmi qe vazhdon e vazhdon. Jeta direkt ne ekran!

Rapisti amerikan Pharell Williams, ne nje fare menyre e ka kthyer kete enderr ne realitet permes videoclipit te kenges se tij “Happy” (njeheresh soundrack i “Despicable me 2″ ) : 24 ore non stop video, nepermjet vetem 360 planesh filmike te realizuara me ndihmen e 336 personave qe kercejne nen tingujt e muzikes se tij (realizues jane disa te rinj te kolektivit “We are froim L.A” ).

Ate qe nuk e beri dot cinémaja, po e ben videoclipi ??

http://24hoursofhappy.com/

Posted on 30th March 2014
Under: Te ndryshme | No Comments »

“The Grand Budapest Hotel” (ose: The end of innocence of Mister Wes Anderson)

 “The Grand Budapest Hotel” -film amerikan me regji te Wes Anderson, eshte historia e Gustav H., recepsionist ne nje hotel te famshem ne Europen e periudhes midis dy Luftrave Boterore (emrat e vendeve jane fiktive ne film) dhe ndihmesit te tij te quajtur Zero Mustafa.

Ta them më mire qe ne fillim: filmi i parafundit i Wes Anderson-it (Moonrise Kingdom) ka qene nga me te bukurit e 2012-s (dhe padyshim, filmi me i bukur amerikan i atij viti per mua) ; edhe ky, eshte ne te njejten venë dhe stil me gjithe të meparshmit e regjizorit ne fjale. Pra: absurd, delirant, dandy. Per nga skenari, behet fjale per menyren se si njerezit pershkojne epokat, por edhe se si epokat i pershkojne njerezit.

Megjithate, ka nje problem: filmi nuk me interesoi. Më la indiferent. Mermer te ftohte. Po perpiqem me poshte te shpjegoj (e me kete rast,e dhe te kuptoj) pse-në.

Pa dyshim, ketu nuk ka te beje ngjarja ne vetvete (per me teper qe nuk jam ndonje i apasionuar pas historive te filmave: ne nje menyre apo nje tjeter, te gjithe historite njerezore jane tashme treguar permes filmave, edhe kjo ne fjale, edhe pse ne dukje e komplikuar e policeske, eshte rrefyer tashmë me dhjetra here). Nga ana tjeter, nuk me duket se eshte faji i mizaskenes (mizaskena thjesht si regjizurë) : ajo eshte interesante, abrakadabreske, fantaziste dhe fantastike. Te pakten ne dukje.

Por pikerisht, ndofta problemi eshte se trupa e aktoreve si dhe regjizori qe i ka drejtuar ata, te japin pershtypjen se jane argetuar mes vedi, mes njeri-tjetrit, por pa u perpjekur te ndajne diçka me mua, me spektatorin. Per shembull: toni i filmit ne teresine e tij eshte i thjeshte, nderkohe qe ngjarja eshte e ngaterruar me zor: shkrimtari X ulet e tregon historine e Y, i cili tregon nje histori te tijen! Dhe keshtu vazhdon pothuaj i gjithe “The Grand Budapest Hotel”, plot zigzage e digresione te pa nevojshme, qe perpiqen te japin idene se filmi eshte plot e perplot me ide dhe veprime (aksion). Ne fakt, behet fjale per imagjinatë, por jo per imagery.

Dikur, Wes Anderson ‘pikturonte’ mardheniet e çuditshme (clumsy, maladroit) midis personazheve te tij te brishtë permes prekjes elegante me penel te telajos, prekje te brishta e te ndrojtura, delikate e absurde, me nuanca dyshimi (doubt). Stili i embel/i kripur i regjizorit te habiste dhe prekte me humanizmin e tij.
Tek “The Grand Budapest Hotel“, dyshimi (doubt) s’ka më vend,  metoda “Wes Anderson” eshte kthyer ne model, ne dogmë, dhe regjizori qe dikur pikturonte me delikatese tabllone e tij, tashme e ngjyros me sigurine me te plote kanavacen: kitsch-chic fund e krye, humor gjimnazistesh, sfilate aktoresh-miq te kineastit, efekte numerike me garuzhde. Universi i veçante i regjizorit nga Texasi kesaj rradhe nuk sherben veçse si leter ambalazhi per nje film ku arti andersonian eshte kthyer ne karikature te vetes, ne akademizim te tij.

Biles ka nje ‘detaj’ qe nuk të lë gabosh lehte e qe konfirmon akademizimin e stilit te regjizorit dhe te llojit te filmave qe ai po ben: nese rolin kryesor e luan nje aktor i njohur (Ralph Fiennes), te gjithe batalionin e roleve te tjera vogla e luajne aktore te tjere po aq te njohur sa dhe ai kryesor!! Per shembull: luajne role 2-3 minuteshe Adrien Brody, Harvey Keitel, Tilda Swinton, Willem Dafoe etj etj. Sigurisht, ne vetvete ketu nuk ka asgje te keqe, por gjithsesi eshte nje fare shenje e starizimit, pra edhe e kthimit ne sistem (akademizimit) te stilit te regjizorit. Wes Anderson duket se ka humbur innocence-n, autenticitetin, aspektin genuin te filmave te tij. Në kesi rastesh, per te dale nga nje qerthull i tille, ka dy zgjidhje: ose berja (heren tjeter) e nje filmi me pak parà, pra te nje filmi “te varfer” (si kurë kunder akademizimit), ose berja e nje filmi haptazi per publikun e gjere, duke alternuar keshtu filmat autoriale me ata mainstream (siç vepron pak a shume Gus Van Saint, nje tjeter regjizor i talentuar amerikan).

5.0

trailer i filmit : http://www.youtube.com/watch?v=1Fg5iWmQjwk

Posted on 13th March 2014
Under: Te ndryshme | No Comments »

A mundet stili të kthehet në vizion per botën?

 ”Only Lovers Left Alive” -film amerikan me regji te Jim Jarmusch (click) rrefen historine e dashurise (qe zgjat prej shekujsh!) te nje vampiri dhe nje vampireje, sa ne Detroit (USA) aq edhe ne Tanger (Tunizi), ne dy qytete sa romantike aq edhe te shkreta.
Dy heronjte kryesore nuk veteshpallen asnjehere gjate filmit si vampirë (jane ultra-kontemporanë, gati-gati ‘bio’, nuk pijne gjak njerezish por furnizohen me rezervat e laboratoreve te gjakut etj etj) . Nga ana tjeter, eshte bota reale qe i rrethon ajo qe perceptohet nga syte e tyre si nje bote e populluar nga zombi, duke kembyer rolet me ta. Pra, duke qene se kodet e filmave ‘me vampire‘ jane permbysur kinse nga regjizori, mund te thuhet se heronjte e filmit jane thjesht dy te pavdekshem, dy spektatore te Kohes, dy heronj arketipë modernë.

Forma eshte e re, por ideja gjithsesi eshte e ‘vjeter’, pra eshte ide e njohur Jarmuschiane : behet fjale per humorin depresiv tipik te regjizorit, por kesaj rradhe ne nje forme te re. Ne nje menyre apo nje tjeter, heroi jarmuschian gjithmone ka rrugetuar i vetmuar (nga “Dead Man” e deri tek filmi i tij i parafundit, i mrekullueshmi “The Limit of Control” (http://filmjournal.net/autori/2010/01/02/466/), gjithmone ka qene nje far’ zombi, qe ecen e ecen; vetem se ne kete film ka nje far’ sedentarizimi te tij. Ndofta sepse heroi jarmuschian kesaj rradhe nuk ka me ç’te ofroje  ndaj dhe bukerizohet: “bunkeri” si e fundit dhe e vetmja forme proteste qe i ka mbetur.

Por mua mu duk se e gjitha kjo… hmmm, nuk funskionon ne film (i cili edhe nuk me pelqeu).  E kuptoj qellimin e regjizorit (nje nga stilistët rock me te shquar e te veçante te kinemase indipendente amerikane!) per te na ofruar nje film depresivisht humoristik, me qellim stimulimin e lindjes se Deshires (desire). Pse jo, stili edhe mund te kthehet ne vizion per boten, por kur konstatimi nuk shkon me larg se “ishte më mire më parë“, rezultati i gjithe kesaj perpjekjeje, eshte nje film snob & chic (dakort, asgje e keqe deri ketu), por… steril
(

nota: 4.5

trailer :  http://www.youtube.com/watch?v=0gDyBwKDFps

Posted on 10th March 2014
Under: Te ndryshme | 3 Comments »

Pas ujkut, dhelpra?

“American Hustle” - film amerikan me regji te David O. Russell

I frymezuar nga historia e Abscom (ndermarrje fiktive e krijuar enkas nga FBI ne vitet ‘70, me qellim futjen ne gracke te zyrtareve te korruptuar) filmi tregon peripecite e nje agjenti jo pak delirant te FBI (Bradley Cooper) qe manipulon nje dyshe mashtruesish, gjithmone me qellim futjen ne gracke te disa politikaneve mafioze.

Gjysma e parë (qe eshte goxha  scorsesiane), nuk ka ndonje interes, biles eshte goxha monotone dhe banale (ndofta sepse vetem Scoseses i shkon scorsesizmi).
Gjysma e dyte pastaj, qe eshte dhe me interesante, anon me se shumti nga melodrama e tipit trekendesh-sentimental: nje burre (Christian Bale) i dyzuar mes dy grash (ose : nje grua (Jennifer Lawrence) te cilen e duan dy burra njeheresh). Ketu duket se ka diçka: mizaskena (regjia) duket sikur kerkon diçka per te thene ne lidhje me natyren njerezore, dhe mua mu duk se diçka edhe e  thote (sepse po te jete per nga historia (per nga intriga), zor se ndonje spektator mund te dyshoje gjate filmit se politikanet e korruptuar nuk do futeshin ne burg, ne fund te tij). Pra duhet pranuar se ka nje far’ talenti ne nderthurjen (ose edhe me sakte, ne shpalosjen- njesoj siç shpalosim nje leter te palosur si fizarmonike) e suspensit, pra te intriges policore (ne forme labirinthi) me historite sentimentale te filmit.

Tani : une them se filmi mund te ishte shume me i mire, por ndofta edhe mund edhe te mos ishte.

1. Filmi mund te ishte me i mire, sepse regjizor i tij eshte David O. Russell, i cili e ka filluar karrieren ne vitet ‘90 me nja dy filma indipendente, dhe menjehere pastaj kapi majat e lavdise ne 1999 me “Three Kings” (me George Clooney ne Irak), komedi burleske (sikurse dhe “American Hustle” ) qe korri nje sukses te papare. Pasaj, David Russel ndenji pese vjet (!!!) pa bere ndonje film dhe, veçse ne 2004 realizon nje tjeter komedi burleske ( “I heart Huckabees” ), kesaj rradhe deshtim total (nuk e kam pare ndonjehere por do isha kurioz ta shihja : di qe më se shumti eshte etiketuar si film-kapriço bere nga nje regjizor kapriçoz megaloman). Deshtimin komercial sigurisht qe nuk ta fal njeri ne Hollywood, keshtu qe regjizorit te “Three Kings” nuk i financuan më filma per 6 vjet rresht, deri ne 2011 kur shoku i tij Mark Wahlberg u be sebep qe si producent ti financonte filmin e tij “Fighter” (kete e kam pare kur ka dale ne kinema) dhe nje vit më vone “Silver Linings Playbook”.
Pra i bie qe, vetem tani ne 2013, David Russell te kete ringritur realisht koken, qe prej traumës me “I heart Huckabees”. Por si duket, kaq di e kaq ben (regjizura e “American Hustle” s’ka ndonje gje te jashtezakonshme, eshte goxha konvencionale, dhe mendimi im eshte se filmi nga kjo ane, mund te ishte shume here me teper guximtar, kontraversal, kurajoz).

2. Por parë nga nje tjeter pikeshikim, edhe sikur regjizori te kish mundur, ndofta filmi mund te mos ishte me ‘i mire’, dhe kjo per nje tjeter arsye: ”American Hustle”, edhe pse i realizuar ne 2013, i merr ngjarjet ne te kaluaren (ne vitet ‘70). Pra eshte film retrospektiv. Por, filmat qe i vendosin ngjarjet ne nje epoke te shkuar, seç kane gjithsesi diçka prej konservatoreje, diçka prej regresiveje ne vetvete (edhe pse jam i ndergjegjegjshem se ka patur e do kete gjithmone kryevepra qe trajtojne tema “nga e kaluara”, siç thuhet rendom). Ose per te qene më i qarte: nder regjizoret e medhej, ka patur plot qe kane realizuar shumicen e filmave te tyre me teme nga e kaluara (pothuaj te gjithe filmat western te John Ford, pa dyshim regjizorit me te madh amerikan te te gjithe kohrave, i zhvillojne ngjarjet e tyre ne shek XIX; po keshtu edhe ato te gjeniut japonez Mizoguchi). Ndaj dhe e perseris, ketu nuk ka asgje te keqe!  Por amà, ka patur edhe regjizorë (si italiani Antonioni apo japonezi Ozu apo francezi Godard) te cilet gjate karrieres se tyre nuk kane bere qofte dhe nje film te vetem qe te trajtoje nje ngjarje qe zhvillohet në te kaluaren (ne raport me kohen kur eshte bere filmi). Dhe po ta vesh re me kujdes, kjo gje ekziston edhe ne letersi (ne mund ta quajme si arritje faktin qe romanet e Kadarese, para 1990-s, evitonin temat e dites, pra dhe klishetë e realizmit socialist, duke i vendosur ngjarjet e tyre ne te kaluaren historike te shqiptareve, por eshte fakt se nje gje e tille e shkeput vepren e nje shkrimtari apo artisti nga aktualiteti, cilado qofshin arsyet e nje zgjedhjeje te tille). Keshtu dhe kjo puna e “American hustle” : ndofta filmat qe i vendosin ngjarjet e tyre “ne te kaluaren”, kane vetvetiu diçka prej konservatoreje, sikur qofte dhe vizualisht (look retro, vintage etj etj). Por jo vetem!

 E gjitha kjo me kujton se kete vit, kemi pare nje tjeter film amerikan, fort te afruar per nga tema me kete ne fjale: “Ujkun e Wallstreet”-it te Scorseses, i cili gjithashtu evokon nje periudhe tashme te shkuar (vitet 80-90). Me te vetmin ndryshim: nese filmi i Scorseses i ngjan nje katedraleje jo pak megalomane ku mitologjia e gangsterizmit sherben si kamatë çik e dyshimte per deliret artistike te Scorseses, ky i David Russell eshte shume here me modest. Fundja sikurse edhe vete personazhi kryesor i tij: ne vend te ujkut, kesaj rradhe behet fjale per nje dhelper. Vertet hilacak, por shume here më pertac ne aktet e tij se nje ujk! Fiks si ne foto.

Te dy filmat jane satira, por nese i pari (Ujku) i ngjan me se tepermi nje opere, ky i dyti (Dhelpra) eshte me se shumti jazzy. Besoj se preferenca per njerin apo tjetrin do te ishte e te njejtes natyre edhe me keto dy zhanre te muzikes.

7.0

trailer : http://www.youtube.com/watch?v=h5Cb4SFt7gE

Posted on 19th February 2014
Under: Te ndryshme | 1 Comment »

12 vjet skllav (ose: kur Hollywoodi ja kalon edhe Kinostudios)

 “12 years a slave” - film amerikan me regji te anglezit Steve McQueen

Qe MosFilmi Sovjetik (dmth edhe Kinostudioja) dikur kane qene ngritur sipas modelit te Hollywoodit deri edhe arkitektonikisht, kete e dija, por qe do vinte nje dite qe do te ishte Hollywoodi ai qe do te imitonte Kinostudion, kete edhe ma priste, por edhe nuk ma priste mendja!

E mbani mend se si ne 10 a 12 vitet e fundit te ekzistences se saj, Kinostudio “Shqiperia e Re” ishte e detyruar jo vetem te plotesonte planin vjetor te 13 filmave, porse ishte bere ‘tradite’ qe me rastin e filan sebepi (pervjetori partiak ose kombetar, fjalimi te ‘Udheheqesit te dashur’… etj etj), te realizoheshin filma te cilet ishin ‘te frymezuar’ dhe ne funksion te ngjarjeve te tilla? E njejta gje mund te thuhet per “12 years a slave” : duket se zgjedhja e Obames ne Shtepine e Bardhe kombinuar me deshiren se “meqe deri tani asnje film me teme skllaverine nuk ka fituar shume Oscar, na duhet nje i tille” (qe rimon me “na duhet nje film i madh per 70 vjetorin e pavaresise!” ), shto dhe Brad Pitt-in ne rolin e producentit te filmit (si dhe, sigurisht, ne rolin e te bardhit te pasur qe e ka kuptuar se skllaveria eshte nje gje e keqe), e ka bere Hollywoodin t’ja marre ne kthese Kinostudios!

Empatia e regjizorit anglez (me origjine nga Granada) Steeve mcQueen (te cilit i kam adhuruar filmin tij te parë fare “Hunger“, po jo te dytin, “Shame“), pra empatia e regjizorit per subjektin e filmit sigurisht qe nuk vihet ne debat, por problem eshte transformimi i filmit ne pseudo-veper ’arty‘ : duke qene se narracioni eshte pothuaj pa interes (filmi eshte i nje lineariteti te pashoq !!), duke qene se politikisht (ne sensin emancipues te fjales) filmi eshte po ashtu pa asnje interes (askush sot nuk militon per rivendosjen e skllaverise !!), i vetmi interes mund te ishte plasticiteti i filmit por dhe ai i shkreti plasticitet, merr aq shume poza (plane sekuence te sterzgjatura, qe veçse ngjajne si ‘zbukurime’, mes atij deti pathosi dhe violinash qaramane !!), më teper i ben dëm se sa nder filmit, duke e kthyer ate ate ne veper ‘arty’ (pozë). Në hiç ! Ah po, harrova ‘misionin e kujteses’, por e thame njehere : kjo puna e misionit te kujteses ne kesi rrethanash (me Brad Pittin producent !), duket si puna e ”rolit te madh te shokut Enver per realizimin e ”Nentorit te dyte”.

Nga ana tjeter, nuk eshte e vertete qe tema e skllaverise nuk ka qene trajtuar ndonjehere nga Hollywoodi. “Django” i Tarantinos eshte nje tjeter prove e fundme (film pergjithesisht i mire) ; por dhe me pare, Spielberg e ka trajtuar ate tek “Armistad” dhe tani se fundi tek “Lincoln”. Pra dua te them se, dalja neper kinema ne prag te çmimeve Oscar dhe buja komerciale dhe mediatike (ne formen e DDSH - detyre e detyrueshme shtepie) qe po e shoqeron “12 years a slave”, eshte më se tempermi e natyres alla-kinostudio (ate qe shpjegova me lart) sesa ndonje domosdoshmeri e natyrshme dhe e justifikueshme qe do te justifikonte ekzistencen e nje filmi te tille.

Megjithate siç thash me lart, nese empatia e regjizorit per subjektin ne fjale eshte e justifikueshme, amà po aq e papranueshme eshte akomodimi i tij ne raport me reprezentimin e dhimbjes ne ekran. Per ta thene shkoqur : edhe pse më i kamufluar, ne thelb filmi eshte ne te njejten linje me ato te hajvanit Mel Gibson (sidomos me “Pasionin e Krishtit”, sepse ‘Apocalipto’, te pakten eshte deri diku ‘argetues’, si te thuash… ) ; tek “12 vjet skllav”, rigjejme pothuaj te njejten menyre reprezentimi te skenave te rrahjes me kamzhik (flogging) si dhe motivet e survival. Regjizori eshte mjaftuar me pershkrimin e dhunes se skllaverise permes nje pseudo-realizmi obscene, ne te njejten menyre sikur te pranonim qe e verteta per seksin do te mjaftonte te permblidhej permes filmave porno! Biles po mendoja se filmi fare mire mund te futet ne te njejten kategori me filmat qe quhen shpesh me te drejte ’troture-porn’, tek te cilet heroi duhet te vuaje sa me shume te jete e mundur, qe ne fund fare t’u ike torturave (shtate filmat ”Saw” ose dy “Descent”, sa per te permendur nja dy shembuj). I vetmi ndryshim eshte fakti qe “12 vjet skllav” fillon me nje tabele ku lexohet “bazuar ne nje histori te vertete”, por dhe kjo, nuk eshte veçse nje tjeter perpjekje “per t’ja bere mishin kokerr” spektatorit.

Mua personalisht me vjen keq qe regjizori i “Hunger” (filmi im i preferuar per vitin 2008 dhe nje nga 10 filmat e mi te preferuar, ever, me teme politike), ka perfunduar ne rolin e xhelatit: eshte ai ne fakt qe perpiqet te mbaje skllav spektatorin, pergjate dy oreve qe zgjat filmi, me manierizmat e tij regjizoriale te tipit ose qaramane dhe vulgare (plane te stermedha filmike te fytyres se pervuajtur te Ejfor, heroit kryesor, ose te plageve te trupit te tij shoqeruar me muziken emfatike te Hans Zimmer) ose sadike (plane filmike 10 minuteshe te nje njeriu qe po e varin!). Shkurt, nje seri skenash qe desherojne te jene tragjike dhe te dhunshme (asgje te keqe deri ketu) por qe ne fakt jane thjesht torturuese dhe sadike.

ps: mbetet te presim naten e ceremonive te çmimeve Oscar dhe Brad Pitt-in tek do te ngjise shkallet per te marre trofeun e ’Best Picture’, sigurisht ne rolin e producentit te filmit! Gjithe kjo zhurme per kaq pakogje !

 

2.0

Trailer :

Posted on 11th February 2014
Under: Te ndryshme | No Comments »

() ose: nimfa, manjaku dhe or(i)gji(n)a e botes

“Nymph()maniac”- film me regji te Lars Von Trier

Ende pa filluar filmi, shfaqet nje tabele qe informon spektatorin se ajo qe ai do te shikoje ne ekranin e kinemase  nuk eshte veçse nje variant i shkurtuar (ne 2 pjese, secili nga 2 ore) i filmit prej 5 oresh e gjysem qe LVT (Lars Von Trier) do te kish dashur te shfaqej si nje i tere.
Lënë menjanë provokimet (tashme te zakonshme) te LVT, nje gje eshte e sigurt : duket se producentët kane vendosur ndryshe: filmi po shfaqet ne kinemate  e Europes i ndarë ne dy pjese (ne fillim te janarit doli pjesa e pare, dje doli e dyta), ndersa ne festivalin e Berlinit (nga 6 deri me 16 shkurt 2014) do te shfaqet varianti i plote 5 oresh; në ndonje vend si Italia, filmi nuk ka gjetur fare distributor (si duket eshte konsideruar si ‘i turpshem’ ), nderkohe qe disa “user interviews” tek IMDB shprehen se filmi nuk eshte veçse nje porno (por me siguri duhet te jene shkruar nga po ata spektatore qe nuk  arrijne te dalloje se treçereku i prurjeve filmike sot neper bote jane porno e shkuar pornos  por nejse, ç’tu besh atyre qe vazhdojne te mendojne se po u shfaq nje ‘pjeshke’ apo nje ‘karrote’ jo dhe aq prej verteti ne ekran, ketij te fundit i humb aspekti bio).

Pra “Nymphomaniac” (ose me sakt : Nymph()maniac - kjo eshte ortografia ekzakte, por jo e rastesishme e titullit!!) rrefen historine e Joe, nje gruaje te re (rolin e saj e luan aktorja franceze Charlotte Gainsbourg), te cilen nje nate te ftohte dimri, plaku i urte Seligman e gjen te shtrire pertoke, gjysem te vdekur, te maltretuar ne nje rrugice prane shtepise. Pasi e mbart ne banesen e tij, plaku merret me sherimin e gruas se re e cila, te nesermen, fillon ti tregoje historine e jetes se saj. Por ‘çuditerisht’, qe ne fillim te rrefimit, Joe irritohet nga nje mize mbi tapet! Plaku Seligman i shpjegon se behet fjale per nje nimfë , nje larvë mizash qe ai vete i perdor si karrem per “gjuetine me grep” qe e praktikon vete qe prej femijerise (dhe kjo qe nga koha kur edhe ka lexuar librin romantik anglez  te shek XVII : The Compleat Angler, or the Contemplative Man’s Recreation nga Izaak Walton) .

Pra gruaja e re Joe fillon ti tregoje plakut Seligman historine e saj (pothuaj i gjithe filmi eshte ne forme retrospektive) : rreth moshes 6 vjeçare, Joe ka zbuluar se ajo ka ne trupin e saj nje seks (femeror, ne kete rast) dhe ne moshen 16 vjeç, Joe vendos ta humbe virgjerine. Per kete, Joe zgjedh Jérôme, i cili pa hezitim e zhvirgjeron me 3 ‘gjuajtje’ nga para dhe 5 nga prapa : 3+5 (ka shume rendesi ky detaj). Joe, e plagosur shpirterisht e fizikisht, vendos te mos e bej më ate pune. Por ja qe nje dite, e nxitur nga shoqja e saj B. , fillojne te dyja te luajne nje loje ‘te cuditshme’ : kush ja kalon njera-tjetres, duke u palluar me sa më shume burra gjate nje udhetimi me tren!
Eshte Joe qe fiton bastin; qe nga ai moment, Joe auto-diagnostikohet si nimfomane, pra si ‘mashkull-ngrënëse’. Ketu fillon dhe filmi i vertete: Joe (rolin e te ciles ne moshen e adoleshences e luan aktorja angleze Stacy Martin) nuk lë burre pa bere seks!! Keshtu deri ne minuten e fundit fare te volumit te pare (pjeses se pare) te filmit : ne fund te tij, degjohet Joe tek rrefen : “qe nga ai moment, nuk ndjeja më kurgjë seksualisht. Ndjehesha e shpartalluar”.

Aty fillon dhe pjesa e dyte, per te cilen nuk do them asnje fjale (skenarisht)

( )

Ka qene nje here e nje kohe (vitet ‘80-90, fillimi i karrieres se tij artistike) kur danezi Lars Von Trier (LVT) bente filma te shkelqyer : kryevepren e tij “Idiotët” por edhe “Breaking the waves” ose  ”Element of crime” i ka pas realizuar pikerisht ne ato vite. Ishin filma qe te krijonin pershtypje se dilnin drejtperdrejt nga imagjinata e LVT, ose edhe më sakt, nga imagjinarja (imaginary) e tij (ne fakt, kinemaja e vertete nuk ka te beje me imagjinatën, por pikerisht me imagjinaren - imaginary ). Pastaj, ne vitin 2000, LVT ben “Dancer in the dark” (filmi i famshem muzikor ku kendon e aktron Björk), film tmerresisht i keq (sepse i perllogaritur e i kalkuluar, pra film-mistrec e aspak i bere me imaginary : jam perpjekur ta rishoh per kuriozitet para pak muajsh, nuk arrita te shtyj me shume se çerek ore nga filmi!!) por qe fitoi Palmen e Arte ne festivalin e Kanes ne 2000. Qe prej asaj kohe, LVT-së  ju rriten veshët (per keq, kuptohet), dhe rreshtoi filma qe me jane dukur pak a shume medioker : kam shkruar diçka per to kur kane dale asokohe neper kinema (per “Manderlay” ose “Anti Christ” ; ndersa “Melanconia” , filmi i tij i parafundit, ka qene me i mire).

“Nymph()maniac” ka shenjat e nje kthimi te Lars Von Trierit tek ai i viteve ‘80-90: filmi duket vertet i realizuar permes imagjinares (dhe jo thjesht imagjinacionit). Sigurisht, duke filluar qe nga titulli : nuk ka se si te pelqehet ky film, nese shihet thjesht si historia e nje nimfomaneje, nderkohe qe, ashtu sikurse e sugjeron deri edhe ortografia e titullit, behet fjale per nje Takim, per nje Rencontre, behet fjale per diçka midis ‘meeting’ dhe ‘match’ te nje nimfe (vertet nimfë ??) dhe nje manjaku (vertet manjak ??) , te cilet i bashkon te dy nje shenje, i bashkojne dy kllapa, i bashkon e i ndan simboli () , qe mund te lexohet sa si vulvë aq edhe si dy harqe qe nuk puqen, si dy harqe qe lene Boten (nje Bote te tërë - 5 ore film !!) te rreshqase mes tyre. Apo eshte fjala per ‘Vrimen e zeze’ ?? (te botes, gjithmone). Apo Seligman, si deshmitar i nje historie intime, fare mire mund ti ktheje ato kllapa ne forme horizontale e te na japin formen e syut, pra te veshtrimit te Botes ??

Zhan Pol Belmondo, tek “A bout de souffle” (Breathless) -filmi i pare fare i Godardit (1960), ka nje batute te famshme te kthyer ne kult : “Nese nuk ju pelqen deti, nese nuk ju pelqen mali, nese nuk ju pelqen qyteti, e pra shkoni beni çiçin“.
Me duket se ka disa filma (siç eshte rasti edhe me “Nymphomaniac” ) per te cilet mund te debatohen me ore per te kuptuar pse ju pelqen e pse nuk ju pelqen etj etj, por ne fund te fundit gjithshka mund ta permbledhe shprehja e Belmondos e cila do te aktualizohej keshtu : “Nese nuk ju pelqen vdekja, nese nuk ju pelqen vetmia, nese nuk ju pelqen mos-komunikimi, nese nuk ju pelqen seksi si medikament per dashurine, nese nuk ju pelqen shkaterrimi, dhe mbi te gjitha : nese nuk ju pelqejne veprat e artit te cilat flasin per gjera qe nuk i pelqeni, e pra s’ka per t’ju pelqyer as “Nimph()maniac” (dmth, shkoni beni çiçin)

_______________

p.s. : skena qe mbyll filmin zgjat rreth 30-40 sekonda. Ndofta eshte mbyllja me e shpejte (rapid) dhe me e hatashme e gjithe historise se kinematografise, po te kemi parasysh se ne 30-40 sekonda, permblidhen ne menyre magjistrale rreth 5 ore film !

8.2

trailer : http://www.youtube.com/watch?v=V5YekQnGSIs&bpctr=1391779544

si dhe disa minuta nga filmi : http://www.youtube.com/watch?v=3GZrMOyVUGo
——————————————-

 

 

Posted on 7th February 2014
Under: Te ndryshme | 3 Comments »

Aty ku mungon dashuria, triumfon performanca

C’mund te kene te perbashket dy filma aktualë: njëri i realizuar nga Scorsese, dekan i regjizoreve amerikanë, dhe tjetri nga Jia Zhang-Ke, regjizori më premtues kinez i shek XXI ?

Jane dy filma qe ne pamje te pare nuk kane asgje te perbashket. E megjithate e kane nje: faktin se heronjte e tyre  kryesorë ‘performojne’ ne jete, bejne show. Jeta e tyre eshte performancë, ne mungese te dashurise. Kur kjo e fundit mungon, triumfon performanca. Triumfon show.
——————————————————————

1. “The Wolf of Wall Street” -film amerikan me regji te Martin Scorsese

I bazuar mbi nje liber te bazuar mbi nje histori te vertete (asaj te Jordan Belfort, ish-stockbroker), Scorsese (71 vjeçar) ka realizuar ne fakt nje “Casino 2.0″ (1995). Por filmi mund te shihet edhe si nje “Good Fellas 3.0″ (1990), nese “Casino”-në e konsiderojme si nje “Goodfellas 2.0″ .
Pra nje trilogji. Nje trilogji mbi paranë. Mbi kapitalizmin.

Megjithate, “Ujku i Wall Street”-it mund te konsiderohet edhe si film ‘më vehte’, dhe jo si kapitulli i trete i nje trilogjie. Film “më vehte”, por prap se prap ne kuader te nje rrugëtimi : atij te filluar nga Scorsese ne vitin 1983 me “The King of Comedie” (me Roberto De Niron ne rolin e Rupert Pupkin) :
Nese deri ne ate vit personazhet e Scoseses ishin realë, banalë, njerez prej mishi e gjaku, shpesh edhe vetmitarë (Taxi Driver, Mean Streets, Raging Bull…), “The King of Comedie” (foto majtas) inaguron nje tjeter kategori personazhi : ate te showman-it ne skene ( “better to be king for a night than schmuck for a lifetime” ) dhe pastaj te numraxhiut edhe ne jete. Personazhe tek te cilet ne mungese te dashurise,  triumfon performanca. Show.

Per nga struktura (forma), “The Wolf of Wall Street” eshte shume i thjeshte : i ndertuar mbi rreth 20 dialogje, secili afersisht 10 minutesh (qe te kujtojne filmat e Tarantinos), biseda “tête à tête” midis dy personazhesh te filmit, te cilat nderpriten me skena më ‘dinamike’ siç jane ato te ‘lutjeve’ kolektive qe bosi i finances organizon me punonjesit e vet (ne zyre), ose me skenat e orgjive dhe festave qe organizon me miqt e tij ne jahte, pishina, hotele, vila… etj etj. Skenat e ‘lutjeve’ ne zyre biles jane edhe me te arrirat, pasi pikerisht jane esenca e filmit : jane lutje pa drogë, ose me sakt droga (ate realen, heroi kryesor e merr me luge e me hunde) eshte vete performanca e Bosit. E kllounit. E numraxhiut. Ajo eshte droga e kolektivit.
Per nga permbajtja pastaj, aktualisht filmi ka ngjallur shume debate ne media, ne shtyp e ne rrjetet sociale, debate qe ne thelb shtrojne pyetjen se ku mbaron historia e bankierit dhe ku fillon ‘mizaskena e Scoseses’ (filmi), pra sa complaisant jane Scorsese/Di Caprio me kete histori reale te viteve ‘90. Di Caprio eshte shprehur edhe vetë per “Variety”, sigurisht duke mbrojtur filmin. Nderkohe flitet se ne rrjetin social facebook, profili i bankierit Jordan Belfort po i numeron gjithe e me te shumte mbeshtetesit e tij.

Mua me duket jo fort me bereqet te debatohet per kete gje, per arsyen e thjeshte se ‘mizaskena à la Scorsese’ nuk daton prej sodit : siç shkruajta me lart, duke filluar qe prej mesit te vive ‘80 (dhe me ekzaktesisht me “The King of Comedie”), u bene dekada qe regjizori proçedon permes deformimit ekspresionist te realitetit; u bene dekada qe ne filmat e Marty-t nuk ka më milet, nuk ka më popull, njerez te rendomte (per shembull : ne filmin ne fjale nuk evokohen fare, per asnje sekonde te vetme viktimat e Ujkut te Wall Steet-it !) , pra ne filmat e tij tashme u bene dekada qe nuk ka më persona, por ka… personazhe. U be kohe qe kjo eshte deviza e Scosese-s mizantrop, pra nuk daton prej sodit. U mesuam tashme… .
***

p.s: Kur ne vitin e larget 1972 beri filmin e tij te dyte, “…Scorsese showed a rough cut of his early feature “Boxcar Bertha” (1972) to John Cassavetes and listened breathlessly as the master unexpectedly said : “Marty, you’ve just spent a year of your life making a piece of shit.” Then he added, “It’s a good movie, but don’t get hooked into that [commercial] stuff — just try to do something personal.”

Besoj se, nese sot John Cassavetes do ishte gjalle e do shihte filmin e fundit te Scorseses, do i thosh ketij te fundit : “Oh Marty, definitely you are The Wolf of Hollywood”

 

____________________________________________________________________
———————————————————————————————–

2. “A Touch of Sin”  (天注定 - Tian Zhu Ding)  - film kinez me regji te Jia Zhang-ke

Kisha vite pa pare nje film më pesimist se ky. Ose ndofta ky eshte thjesht më pesimisti qe mund te kem pare ndonjehere.
Ne fakt, nuk e prisja qe Jia Zhang-ke (te cilit ia kam pare te gjithe filmat : 1, 2, 3 … ) te bente nje film kaq te erret… (i cili eshte dhe fitues i Cmimit te Skenarit me te mire ne festivalin e Kanës ne 2013).

“A Touch of Sin” ndertohet mbi kater “tufa shijian” ( “incidente te papritura” - keshtu i quajne me delikatese me demek komuniste mediat kineze ngjarjet tragjike qe mbushin kroniken e zeze, pak a shume si ato te kronikes se zeze shqiptare te ketyre viteve ) .
Me poshte, harta e 4 masakrave ne fjale :

1. Ngjarja e pare : vetgjyqesi ndaj korrupsionit

Ne veri te Kines, ne zonen e minierave te qymyrit ne Shanxi,  Dahai (ne foto), vendos te beje vetgjyqesi ndaj drejtuesve te Minieres. Ngjarja i referohet asaj te vitit 2001 kur nje minator, si pasoje e nje zenke dhe ndjenjes se pafuqishmerise, padrejtesise si dhe indiferences se autoriteteve, vret 14 vete. Denohet me vdekje nje vit me vone.

2. Ngjarja e dyte : nje punetor emigrant ‘del nga fiqiri’ dhe kthehet ne serial-killer :

Ne Chongqing (megapoli me i madh ne bote: 29 miljon banore!! ) ne jug-perendim te Kines, San’er, nje punetor emigrant, zbulon ‘avantazhet’ qe i ofron arma e zjarrit. Dhe ben kerdinë pa asnje pretekst. Ngjarja e merr frymezimin nga ato te ndodhura midis viteve 2004 dhe 2012, jo larg “Diges se 3 Grykave“, vite pergjate te cilave nje ish-mercenar ne Birmani, i konvertuar ne punetor emigrant krahu, kryen nje seri vrasjesh. Vritet ne 2012, pas nje odiseje policore te papare!

3. Ngjarja e trete: nje grua, punonjese nje nje sauna, vret nje nepunes civil, i cili tenton ta perdhunojë

Ngjarja frymezohet nga ajo e vitin 2009, kur shefi i Dhomes se Tregetise se Hubeit i cili tenton te perdhunoje nje grua te re 21 vjeçare qe punonte ne nje hotel, pefundon i vrare nga ajo, me nje thike frutash. E arrestuar dhe e degdisur ne nje spital psikiatrik, çeshtja merr dhenë permes internetit, gje qe i detyron autoritetet gjyqesore kineze qe gjithe duke e deklaruar fajtore, ta lene te lire ! Ka qene dhe kronika e zeze kineze me e famshme e ketyre dy viteve te fundit, sidomos ne internet !
4. Ngjarja e katert: Xiaohui, nje djale i ri, duke u ndergjegjesuar gjithe e më teper per kushtet mizerabel te punes, perpiqet te gjeje nje pune tjeter. Ne pamundesi, vret veten.

Ngjarja i referohet valës se vetevrasjeve ne uzinen Fowconn (Apple, Sony, Nokia… : 1.2 miljon punetore) ne qytetin Dongguan, ne qendren e manifaktures Guangdong , provinca me e populluar e gjithe Kines : nderrmarrja ne fjale ka vendosur rrjeta peshku perreth ndertesave-konvikte, per te parandaluar vetevrasjen e punetoreve, qe hidhen nga ballkoni apo dritarja.

***

Ne ndryshim nga Scorsese qe perdor (si zakonisht) deformimin ekspresionist te realitetit per ta bere ate edhe më te prekshem, Jia Zhang-ke e arrin kete gje permes realizmit, ose me sakte, te hiper-realizmit.
Perveç ketij dallimi formal, te dy filmat kane nje sere pikash te perbashketa, duke filluar nga fakti se bazohen ne histori te verteta e duke perfunduar tek konstatimi qe i behet dhunes, si element mbizoterues ne shoqerite e sotme, qofte ato amerikane, qofte kineze. Permes parasë, sigurisht. Dhe ashtu sikurse tek personazhet e “The Woolf of Wall Street”, edhe ata të “A touch of sin”, duke mos patur mundesi te njohin Dashurine (ne nje sens te gjere te fjales ‘dashuri’, dhe ku do nenkuptohej edhe humanizmi), nuk u mbetet gje tjeter veçse te behen, dashur apo pa dashur, te famshem permes kronikes se zeze. Pra performojne. Nje serial-killer, nje kriminel, ne fund te fundit eshte nje showman, nje ‘king for a night’. Biles dhe vetevrasja, ne nje fare menyre mund te lexohet si akt demonstrimi, si performance. Në mungese te dashurise.

Megjithate, filmi i Jia Zhang-ke (nga i cili kisha pritshmeri fort me te larte nga ai i Scorseses), me la nje shije jo fort te mire. Me ngjau disi me nje “Underground” te Kusturices (sigurisht, jo per nga forma!) , pra me nje film qe te krijon pershtypjen se eshte bere enkas per publikun perendimor, si per ta qetesuar koshiencen e tij :  ( “ka dhe me keq, ja ç’behet në Kinë” ) , gje qe te kujton filmat e Emir Kusturices ne vitet ‘90, te cilet jepnin pershtypjen se ishin nje far’  valiumi-komik per publikun perendimor (ose thene ndryshe, “sa mauvaise conscience” ).
___

Nota per dy filmat : 2×7=14:2= 7 (secili)

trailer i “The Wolf of Wall Street” : http://www.youtube.com/watch?v=iszwuX1AK6A

trailer i “A touch of sin” :  http://www.youtube.com/watch?v=sUkFnXd0qHo

Posted on 13th January 2014
Under: Te ndryshme | 1 Comment »

10 arsye për 1 Top-Ten 2013

Voici fotograma e 10 filmave te mi te preferuar te 2013-s shoqeruar nga 10 arsyet (me nje fjalie te vetme!) perse me kane pelqyer :

(click ne foto per secilin film)

TOP 10 - 2013
—————-

1.  Pa dyshim filmi i vitit: i magjishem per nga forma vizuale qe propozon (bukle temporale trash-me-ngjyra-fluo), ne funksion te radiografise se epokes qe jetojme (dhjetevjeçari i dyte i shek XXI) ; e gjitha permes “common images” qe e popullojne vete epoken (vidéo clip, youtube, etj etj) por habitshmerisht pa rene per asnje sekonde te vetme ne gracken e kollajsise (qe ne kete rast do ishte satira, parodizimi i nje situate vulgare… etj etj).
Chef d’œuvre !
———————–

2. “Sot problemi i vdekjes eshte problem i vdekur” - duket sikur thote i madhi Bellocchio dhe sikur qofte dhe vetem per kete, zor se do e harroj kete film te shkelqyer!

———————–

———————–
3. Suspensi ekologjik i vitit, filmi eshte prove me e fundit e faktit se kinematografia e mire nuk eshte gje tjeter veçse çeshtje distance : distanca me te cilen nje regjizor pozicionohet teksa filmon trupat (prej mishi dhe kocke) te aktoreve te tij, te heronjve te tij. Humanizem - thene ndryshe.

———————–
4. Kur mjeshtri i famshem hongkongez Wong takon mjeshtrin e madh te kung-fu-së Ip Man,   kinematografia kthehet ne balet dhe baleti ne kinematografi!
———————–

———————–

5. Jean-Claude Brisseau vazhdon te mos gjeje asnje kokerr leku per te financuar filmat e tij, por si shpjegohet qe prap se prap ata jane nder filmat me ‘te pasur’ te vitit ??

———————–

———————–

6. “Vetem fillimet jane te bukura” - thosh Heidegger; kete thote dhe filmi i Terrence Malick por pa na e imponuar si pensum, si peshë, si ‘detyre shtepie’, por si… parajse e humbur !

————————

———————–
7. Baroque meets Darkness: rezultati eshte … lirizëm !

————————-

————————-

———————–
8. Rralle nje film sci-fi ka ofruar nje pasuri te tille pikturale, duke kthyer nje anije kozmike ne nje “Battleship Zero Gravity”, pra ne nje… utopi!

————————-

———————–

9. Nje komedi ku te gjithe i urojne njeri-tjetrit vdekjen, e megjithate asnjeri nuk vdes: ne shekullin e XXI ka hekje, por jo vdekje!

————————-

———————–

10. Ex æquo, dy filma per nje çmim te vetem: çmimin qe paguajne çiftet europiane qe ndahen ne Europen e bashkuar, ne Paris apo Bukuresht qofshin.

Posted on 30th December 2013
Under: Te ndryshme | No Comments »

Poshtë cinizmi! Rroftë lirizmi!

3 filma parë se fundmi, por qe kane gjithsesi diçka te perbashkët :

 “Takimet e pasmesnatës” ( “Les rencontres d’après minuit” aka “You & the Night” ) - film francez me regji te Yann Gonzalez

Film jetim (sepse nuk i ngjan asnje tjetri), skenari i tij nuk ka ku te shkoje me i thjeshte: nje çift i ri dhe sherbetorja e tyre travestite, nje mbremje vendosin te kenë per miq 4 te ftuar qe perfaqesojne 4 arketipe seksuale: Bushtrën (nje vajze e re nimfomane), Adoleshentin (nje riosh erotik),  Aktoren VIP (nje zonje te rende e sexy) dhe Kampionin (i shquar per penisin e tij te madh) per nje orgji qe ne fakt… nuk do te ndodhë kurre!

Takimet e pasmesnates“, i cili ne pamje te pare duket si nje ‘behind closed door’ (nje “huis clos” por qe nga i cili çlirohen ré onirike imagjinare te nje force dhe magjie te tille si fort rralle ne ndonje film te sotem), eshte nje lloj i tille kinematografie qe ja ofron vetë kamzhikun spektatorit per ta fshikulluar ate, dmth vete filmin, gjithe duke mos ju dridhur syri e duke mos patur frike: as nga kitsch-i, as nga fjalori guximtar gati vulgar, as nga ekspresionizmi pop. Nese personazhet nuk kalojne ne akt seksual, kjo jo sepse u vjen ‘turp’ ose jane te ndrojtur por perkundrazi, sepse imagjinata e secilit eshte aq e forte sa qe nuk ka nevoje ta tejkaloje ate prag.  “Takimet e Pasmesnates” eshte ne thelb nje film nuk ka ku te shkoje më sentimental.
Pra dhe lirik !

Ka nje lloj cinizmi gri ne filmat aktualë autorialë europianë, dhe frymemarrja e ketij ne fjale eshte pikekrisht nje klithme per daljen nga nje rreth i tille vicioz. Sigurisht, bujaria me te cilen regjizori trajton me gjithe shpirt e zemer secilen nga historitë e 6 personazheve te filmit e shtyn atë drejt nje ekzaltimi disi te pershpejtuar, por ky mu duk si nje difekt pothuaj i mirepritur per nje film te parë (ky eshte filmi i pare fare i regjizorit) qe duket fort entuziast dhe jo i mbyllur ne guvën e depresionit.
Rrefim mbi mosnenshtrimin seksual, “Takimet e pasmensnates” i mundesojne spektatorit te shohe ne nje fare menyre veten ne pasqyre, pa iu frikesuar karnavalit te tij intim.

7.9

trailer : http://www.youtube.com/watch?v=zjAXQIMH31E

click:
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

“Historia e vdekjes sime” ( “Historia dela meva mort” ) -film portugez me regji te Albert Serra

Fitues i “Leopardit te Arte” ne Festivalin e fundit te filmit ne Lokarno ne Italise, ky eshte filmi i trete i regjizorit portugez Albert Serra: pas “Nderit te kavalerisë” ne 2006 ( Don Kishoti/Sanço Pança) dhe “Kengës se zogjve” (El Cant dels ocells) ne 2009 ( tri mbreterit astronome Magi qe takojne femijen  e shenjte), kesaj rradhe eshte Kasanova qe takon… Drakulën!

Eshte nje film mbi hipokrizine, nje film ku personazhet nuk e dine tamam-tamam se ç’duan” - lexoja regjizorin tek shprehej per qellimet e tij artistike per krijimin e tij. Dhe ne fakt, edhe vete filmi eshte krejt i paparashikueshem, gjithe duke na kujtuar se kinematografia si art total, arrin te ‘gelltise’ e te sublimojë sa letersine (personazhi i Kazanoves!) aq edhe mitologjine, ti therrasë imagjinates sone kolektive prej spektatori, gjithe duke perdorur ate qe nje tjeter art (ne rastin konkret piktura) ka sjelle si vlere artistike deri më sot.

Pjesa e pare e filmit ka ne qender personazhin e famshem te Casanoves, ndersa e dyta, udhetimin e tij ne malet Karpate, ne mbreterine e Drakules : regjizori ve perballe dy simbole : ne njeren ane Casanova hedonist, mondan orator shakaxhi e qejfli, lexues i palodhshem dhe i apasionuar pas filozofise e nga ana tjeter, Dracula, i heshtur, gri, i cili ne vend te shperthimeve te te qeshurave leshon here pas here klithma te tmerrshme.  “Historia e vdekjes sime” eshte tabloja e nje epoke ne renie, e cila pak e nga pak i le vendin nje shekulli te ri, atij te XIX.

Edhe vete titulli i filmit eshte ironik, pasi ai i referohet vepres autobiografike te Kazanoves (Historia e jetes sime) duke e transformuar ne ate te Vdekjes: interieret plot ngjyra vezulluese te shek XVIII (te gjysmes se pare te filmit) i lene pak e nga pak vendin erresires, darkness (les ténèbres!!) duke e trasformuar ate ne nje homazh te mrekullueshem per pikturen dhe evoluimin e saj midis fund shekullit te 18 dhe fillim-shekullit te 19, ne agim te te cilit vete Casanova duhej edhe te vdiste.

8.7

trailer i filmit : http://www.youtube.com/watch?v=5DZYG8Yo9CU

click:

******************************************

******************************************

 “Venera me peliçe” (La Vénus à la fourrure) - film francez me regji te Roman Polanskit

Polanski (nje portret te te cilit kam bere dikur ketu) kete verë mbushi te 80at pra teorikisht, “nuk ka më nevoje te vërë ne prove talentin e tij“, siç thuhet rendom. Ky i film i fundit i tij (vetem dy personazhe pergjate 90 minutave!!) eshte nje ‘argetim’ i tij, nje ‘kapriço’, por e bere gjithsesi me pasion! Frymezues per “Venerën me peliçe” eshte nje pjese teatrale e dramaturgut amerikan David Ives e titulluar “Venus in fur” vene ne skene ne Broadway, pjese e cila ka ne qender nje roman kult te historise se letersise qe mban te njejtin titull, shkruar ne 1870 nga austriaku Leopold von Sacher-Masoch (nga mbiemri i tij rrjedh dhe fjala mazohizem).

Historia me dy fjale:  i vetmuar nje nje teater parizian, pas nje dite shume te lodhshme provash per te perzgjedhur aktoren e duhur ne pjesen teatrale qe do vere se shpejti ne skene, nje regjizor gati sa nuk po largohet nga teatri kur befas ja mberrin Vanda, nje grua tek te 50at, kandidate per rolin ne fjale. Surprize: kandidatja ne fjale jo vetem qe ka marre me vete kostumet e nevojshme, por i njeh permendesh dialogjet e pjeses teatrale! Manjetizmi i regjizorit per aktoren (rol i luajtur nga Emmanuelle Seigner qe ne fakt eshte e shoqja e Polanskit)  kthehet pak e nga pak nga terheqje ne… obsesion! Sikurse dhe vete pjesa ne fjale! Sikurse dhe vete libri i Sacher-Masoch.

Filmi shkelqen pikerisht per ato qe eshte shquar edhe historikisht regjizori i tij: drejtimi i lojes se aktoreve dhe intensiteti dramaturgjik i skenave filmike.

6.8

trailer: http://www.youtube.com/watch?v=WiZAi0q2Yc0

click

Posted on 28th November 2013
Under: Te ndryshme | No Comments »

O brother, o “Coen bros” !

“Inside Llewyn Davis” - film amerikan me regji te Joel & Ethan Coen 

Fitues i çmimit te Madh ne festivalin e fundit ne Kane (dmth çmimit te dyte), filmi i fundit i Coen brothers rrefen veçse nje javë nga jeta e nje kengetari folk, ne universin muzikor te Greenwich Village ne New Yorkun e vitit te larget 1961 : nderkohe qe nje dimer i eger bie mbi qytetin, djaloshi i ri me kitare ne dore lufton per te fituar buken e gojes si muzikant, ne perpjekje per te kaluar pengesa ne dukje te pakalueshme, duke filluar nga ato qe i krijon ai vete.

***

 ‘Teorikisht’, kam nje debolese per filmat qe kane ne qender ‘loser’-at (filmat amerikane jane te permbytur ne winer-a mo) sepse zakonisht tek ata te miret, eshte pikerisht pikeshikimi regjizorial qe i ben prekës, njerezorë, emocionues. Nga ana tjeter, vellezerit Coen kane per karakteristike te vepres se tyre cinizmin, gje qe më bente disi skeptik. Por “Inside Llewyn Davis” më pelqeu!

Nga ana tjeter, edhe pse film fort autentik, seç ka (si zakonisht xhanem, tek nje pjese e mire e filmave te Coen brothers) diçka konsensuale ne te. Vetmia, si subjekt kinematografik, si fenomen, eshte diçka radikale, nderkohe qe tek filmi ne fjale, qasja e vellezerve-regjizorë ndaj kesaj teme nuk eshte edhe aq radikale sa vete vetmia. Kjo vetmi dhe keta ‘beautiful losers’ kaq fotozhenikë, kjo muzike folk, kjo errance (roaming, wandering, roving life… tema te trajtuara ne menyre fort magjistrale ne filmat e viteve ‘90 nga Jarmusch, Kaurismaki, Wenders etj etj) , sikur nuk fitojne ndonje ‘cilesi’ akoma edhe më të re tek ky film.

Ndersa per anen vizuale, “Inside Llewyn Davis” eshte nje margaritar i vertete! Aspekti i ‘pambuktë’ i tij (shihni trailer-in), melankolia e kengeve folk (e perkthyer ne imazh ne menyre te mrekullueshme) , tonaliteti sa depresiv aq edhe humoristik off-beat i tij : s’ke ç’thua !!

E gjitha kjo më ben te mendoj: vellezerit Coen kane pas bere andej nga fillimi i viteve 2000 nje film (qe e kam pas qef!) qe titullohej “O’brother” dhe qe ne fakt ka qene, ne nje fare menyre, nje remake i ”Odisesë” se Homerit. Por dhe personazhi i Llewin Davis-it ka diçka prej Odiseu : a nuk quhet maçoku i tij… Ulysses ?!

Mos ndofta kesaj rradhe fjala eshte per Uliksin e… Joyce ?

nota: 7.9

TRAILER i filmit : http://www.youtube.com/watch?v=LFphYRyH7wc

ps: fimi eshte konfirmimi më i fundit i asaj qe mendoj prej disa kohesh: Justin Timberlake eshte vertet nje aktor i shkelqyer !!

 

 

Posted on 17th November 2013
Under: Te ndryshme | 3 Comments »

Luftë klasash “For Dummies” apo…

 

“Snowpiercer” - film amerikan me regji te koreanit Joon-ho BONG

Si rrjedhoje e nje katastrofe ekologjike, ne vitin 2031 planeti Toke ka ngrire i gjithi: ai ç’ka mbetur nga njerezimi eshte strehuar ne nje tren, i cili qarkullon pa nderprere ne te njejten trajektore prej vitesh e vitesh. I krijuar nga industrialisti Wilford, treni eshte i ndare ne vagone, ne fund te te cileve jane rrasur e ngjeshur te varferit; ne krye te trenit eshte Wilfordi dora vete (Ed Harris) dhe klika e tij. Udhetaret e vagoneve te ndare ne klasa, nuk komunikojne me njeri tjetrin. Por nje dite, Curtis (Chris Evans) vendoset ne krye te nje proteste qe ka per qellim permbysjen e hierarkise. The Revolution??

Filmin e ka bere BONG Joon-ho, pionieri i Vales se Re kinematografike koreane te viteve 2000 (sikur i eshte mekur ca zeri kesaj vale, keto koheve te fundit, por nejse… ) , regjizor i fantastikut “The Host” ne 2007, por edhe i “The Mother” ne 2010 (qe mua personalisht nuk me ka pelqy). Gjithsesi, regjizor i respektueshem, per me teper qe tek “Snowpiercer” ai provon brenda te njejtit film disa ‘ngjyra’, disa tonalitete regjizoriale (edhe tragjiken, edhe komiken, edhe horrorin, edhe filmin/aksion edhe melodramen) gje qe i japin filmit nje dinamikë per tu patur zili!

Tani vijme tek permbajtja e tij: ne pamje te pare, kemi te bejme me lufte klasash, por çik ”for dummies” gjithsesi :  nje tren (nje motorr) si alegori e kapitalizmit (pra dhe e botes ku jetojme sot), nje Chris Evans (aktori par excellence i super-heronjve ‘made in USA’ ) ne rolin e nje “gjeniu te revolucionit” (kjo shprehje degjohet edhe ne film!) pra si te thuash ne ‘rolin’ e Leninit (dhe, ashtu sikurse i pelqen aq shume teorise konspracioniste aktuale pra: Leninin e dergoi ne Rusi Gjermania dhe sherbimet sekrete te fuqive perendimore te kohes per te bere revolucionin por ’sigurisht’ edhe “per te deshtuar” ), njesoj edhe Chris Evans e ka “te keqen brenda” (por per te gjitha keto duhet pare filmi per te kuptuar alegorite ne fjale). Ndersa nga fundi, filmi te lë shijen e nje “Stalker”-i po ashtu “for dummies” : Chris Evans ben me demek muhabet filozofik me armikun e tij te betuar, pak a shume si fundi i filmit te famshem te Tarkovskit (bisedat tek Hyrja e Zones), por shija qe te lë eshte me se shumti ‘filozofi 2 lekeshe’ .

E megjithe ketë e megjithe atë, filmi me pelqeu! Kjo vjen pa dyshim tek ajo qe thashe ne krye te heres: ka nje energji te brendshme tek “Snowpiercer” qe eshte fort e levdushme! Nga vagoni ne vagon ndryshon edhe mizaskena, zhanri, tonaliteti i filmit, i cili kalon nga surpriza ne surprize (e perseris, jo nga ana skenaristike, pasi nese do behej fjale vetem per te, filmi eshte naiv ke zoti). Dhe pa dyshim, humori regjizorial, aq tipik tek Joon-ho BONG, eshte ai qe e nxjerr qimen nga qulli: nga tragjikja tek komikja, nga kristalet e droges tek eksplozivi, nga vagoni ne vagon!

7.8

trailer i filmit : http://www.youtube.com/watch?v=7dd4pogcc4Y

click:

Posted on 5th November 2013
Under: Te ndryshme | No Comments »

Login     Film Journal Home     Support Forums           Journal Rating: 4/5 (2)